Podcaster
Episoden
01.06.2026
44 Minuten
In der heutigen Folge präsentiert Gero einen etwas unbekannteren Geschichtsschreiber. Denn während heutzutage jeder nur noch von Livius oder Sallust spricht, gab es zu der Zeit noch jemand anderen, der sich der Vergangenheit angenommen hat und dabei in seinem eigenen Stil einen Bereich in den Blick genommen hat, den die anderen beiden größtenteils auslassen: Den östlichen Mittelmeerraum. Mit seinen lateinischen historiae Philippicae verfasste er ein Werk, das bis ins 5. Jh. n. Chr einzigartig war. Und nur dank des fleißigen Schreiber Iustin, der aus Interesse am Werk, Trogus Abhandlung zusammengefasst hat, haben wir diese phantatische Geschichte erhalten. Doch mehr dazu und was wir über diese spannende Konstellation aus zwei Autoren wissen, erfahrt ihr in der neuesten Folge. Textstelle 1: Praefatio: Cum multi ex Romanis etiam consularis dignitatis viri res Romanas Graeco peregrinoque sermone in historiam contulissent, seu aemulatione gloriae sive varietate et novitate operis delectatus vir priscae eloquentiae, Trogus Pompeius, Graecas et totius orbis historias Latino sermon conposuit, ut, cum nostra Graece, Graeca quoque nostra lingua legi possent, prorsus rem magni et animi et corporis adgressus. Nam cum plerisque auctoribus singulorum regum vel populorum res gestas scribentibus opus suum ardui laboris videatur, nonne nobis Pompeius Herculea audacia orbem terrarum adgressus videri debet, cuius libris omnium saeculorum, regum, nationum populorumque res gestae continentur? Textstelle 2: Praefatio: Horum igitur quattuor et quadraginta voluminum (nam totidem edidit) per otium, quo in urbe versabamur, cognitione quaeque dignissima excerpsi et omissis his, quae nec cognoscendi voluptate iucunda nec exemplo erant necessaria, breve veluti florum corpusculum feci, ut haberent et qui Graece didicissent, quo admonerentur,et qui non didicissent, quo instruerentur. Textstelle 3: 43,1 Parthicis orientalibusque ac totius propemodum orbis rebus explicitis ad initia Romanae urbis Trogus veluti post longam peregrinationem domum revertitur, ingrati civis officium existimans, si, cum omnium gentium res gestas inlustraverit, de sola tantum patria taceat. Breviter igitur initia Romani imperii perstringit, ut nec modum propositi operis excedat nec utique originem urbis, quae est caput totius orbis, silentio praetermittat.
Textstelle 4: 43,5 In postremo libro Trogus: maiores suos a Vocontiis originem ducere; avum suum Trogum Pompeium Sertoriano bello civitatem a Cn. Pompeio percepisse, patruum Mithridatico bello turmas equitum sub eodem Pompeio duxisse; patrem quoque sub C. Caesare militasse epistularumque et legationum, simul et anuli curam habuisse.
Textstelle 5: 38,4 Optandum sibi fuisse ait, ut de eo liceret consulere, bellum ne sit cum Romanis an pax habenda; quin vero sit resistendum inpugnantibus, ne eos quidem dubitare, qui spe victoriae careant; quippe adversus latronem, si nequeant pro salute, pro ultione tamen sua omnes ferrum stringere. Ceterum quia non id agitur, an liceat quiescere non tantum animo hostiliter, sed etiam proelio congressis, consulendum, qua ratione ac spe coepta bella sustineant. Esse autem sibi victoriae fiduciam, si sit illis animus; Romanosque vinci posse cognitum non sibi magis quam ipsis militibus, qui et in Bithynia Aquilium et Malthinum in Cappadocia fuderint. […] Simul et a Germania Cimbros, inmensa milia ferorum atque inmitium populorum, more procellae inundasse Italiam; quorum etsi singula bella sustinere Romani possent, universis tamen obruantur, ut ne vacaturos quidem bello suo putet. Textstelle 6: 38,3 quam [orationem] obliquam Pompeius Trogus exposuit, quoniam in Livio et in Sallustio reprehendit, quod contiones directas pro sua oratione operi suo inserendo historiae modum excesserint.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Textstelle 4: 43,5 In postremo libro Trogus: maiores suos a Vocontiis originem ducere; avum suum Trogum Pompeium Sertoriano bello civitatem a Cn. Pompeio percepisse, patruum Mithridatico bello turmas equitum sub eodem Pompeio duxisse; patrem quoque sub C. Caesare militasse epistularumque et legationum, simul et anuli curam habuisse.
Textstelle 5: 38,4 Optandum sibi fuisse ait, ut de eo liceret consulere, bellum ne sit cum Romanis an pax habenda; quin vero sit resistendum inpugnantibus, ne eos quidem dubitare, qui spe victoriae careant; quippe adversus latronem, si nequeant pro salute, pro ultione tamen sua omnes ferrum stringere. Ceterum quia non id agitur, an liceat quiescere non tantum animo hostiliter, sed etiam proelio congressis, consulendum, qua ratione ac spe coepta bella sustineant. Esse autem sibi victoriae fiduciam, si sit illis animus; Romanosque vinci posse cognitum non sibi magis quam ipsis militibus, qui et in Bithynia Aquilium et Malthinum in Cappadocia fuderint. […] Simul et a Germania Cimbros, inmensa milia ferorum atque inmitium populorum, more procellae inundasse Italiam; quorum etsi singula bella sustinere Romani possent, universis tamen obruantur, ut ne vacaturos quidem bello suo putet. Textstelle 6: 38,3 quam [orationem] obliquam Pompeius Trogus exposuit, quoniam in Livio et in Sallustio reprehendit, quod contiones directas pro sua oratione operi suo inserendo historiae modum excesserint.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
01.05.2026
52 Minuten
Nach unserer kurzen (bzw. Sinas längeren) Pause, sind wir wieder gemeinsam für euch da und reden dieses Mal darüber, womit Sina sich in ihrer Bachelorarbeit beschäftigt hat, nämlich mit Martials Umgang mit mythologischen und historischen Figuren, die als berühmte exempla und/oder Helden bekannt sind, in seinen Epigrammen. Damit knüpfen wir thematisch an Folge 19 an.
Textstellen:
10.4
Qui legis Oedipoden caligantemque Thyesten,
Colchidas et Scyllas, quid nisi monstra legis?
quid tibi raptus Hylas, quid Parthenopaeus et Attis,
quid tibi dormitor proderit Endymion,
exutusve puer pinnis labentibus, aut qui
odit amatrices Hermaphroditus aquas?
quid te vana iuvant miserae ludibria chartae?
hoc lege, quod possit dicere vita ‘meum est.’
non hic Centauros, non Gorgonas Harpyiasque
invenies: hominem pagina nostra sapit.
sed non vis, Mamurra, tuos cognoscere mores
nec te scire: legas Aetia Callimachi.
9.45
Miles Hyperboreos modo, Marcelline, triones
et Getici tuleras sidera pigra poli:
ecce Promethei rupes et fabula montis
quam prope sunt oculis nunc adeunda tuis!
videris inmensis cum conclamata querelis
saxa senis, dices ‘durior ipse fuit.’
et licet haec addas: ‘potuit qui talia ferre,
humanum merito finxerat ille genus.’
7.42
Muneribus cupiat si quis contendere tecum,
audeat hic etiam, Castrice, carminibus.
nos tenues in utroque sumus vincique parati:
inde sopor nobis et placet alta quies.
tam mala cur igitur dederim tibi carmina, quaeris?
Alcinoo nullum poma dedisse putas?
5.51
Hic, qui libellis praegravem gerit laevam,
notariorum quem premit chorus levis,
qui codicillis hinc et inde prolatis
epistolisque commodat gravem voltum
similis Catoni Tullioque Brutoque,
exprimere, Rufe, fidiculae licet cogant,
have Latinum, χαιρε non potest Graecum.
si fingere istud me putas, salutemus.
11.5
si redeant veteres, ingentia nomina, patres,
llysium liceat si vacuare nemus:
te colet invictus pro libertate Camillus,
aurum Fabricius te tribuente volet;
te duce gaudebit Brutus, tibi Sulla cruentus
imperium tradet, cum prositurus erit;
et te private cum Caesare Magnus amabit,
donabit totas et tibi Crassus opes.
ipse quoque infernis revocatus Ditis ab umbris
si Cato reddatur, Caesarianus erit.
Literatur:
MORENO SOLDEVILA, Rosario/ MARINA CASTILLO, Alberto/ FERNÁNDEZ VALVERDE, Juan, A prosopography to Martial's epigrams, Berlin/ Boston: De Gruyter 2019.
SCHMITZ, Christine, Drei entführte Frauen und ein verlassener Entführer. Martial. Epigramm 12, 52, in: Gymnasium 112 (3), 2005, S. 229–240.
SCHMITZ, Christine, Ein „Nesthocker“. Prokne und andere Schwalben. Martial 5, 67, in: Philologus 151 (1), 2007, S. 115–126.
HOLZBERG, Niklas, Martial und das antike Epigramm. Eine Einführung, Darmstadt: WBG 22012 (2002).
LORENZ, Sven, Erotik und Panegyrik. Martials epigrammatische Kaiser, (Classica Mo nacensia 23), Tübingen: Narr 2002.
SULLIVAN, John P., Martial: the unexpected classic. A literary and historical study. Cambridge: Cambridge Univ. Press 1991.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Textstellen:
10.4
Qui legis Oedipoden caligantemque Thyesten,
Colchidas et Scyllas, quid nisi monstra legis?
quid tibi raptus Hylas, quid Parthenopaeus et Attis,
quid tibi dormitor proderit Endymion,
exutusve puer pinnis labentibus, aut qui
odit amatrices Hermaphroditus aquas?
quid te vana iuvant miserae ludibria chartae?
hoc lege, quod possit dicere vita ‘meum est.’
non hic Centauros, non Gorgonas Harpyiasque
invenies: hominem pagina nostra sapit.
sed non vis, Mamurra, tuos cognoscere mores
nec te scire: legas Aetia Callimachi.
9.45
Miles Hyperboreos modo, Marcelline, triones
et Getici tuleras sidera pigra poli:
ecce Promethei rupes et fabula montis
quam prope sunt oculis nunc adeunda tuis!
videris inmensis cum conclamata querelis
saxa senis, dices ‘durior ipse fuit.’
et licet haec addas: ‘potuit qui talia ferre,
humanum merito finxerat ille genus.’
7.42
Muneribus cupiat si quis contendere tecum,
audeat hic etiam, Castrice, carminibus.
nos tenues in utroque sumus vincique parati:
inde sopor nobis et placet alta quies.
tam mala cur igitur dederim tibi carmina, quaeris?
Alcinoo nullum poma dedisse putas?
5.51
Hic, qui libellis praegravem gerit laevam,
notariorum quem premit chorus levis,
qui codicillis hinc et inde prolatis
epistolisque commodat gravem voltum
similis Catoni Tullioque Brutoque,
exprimere, Rufe, fidiculae licet cogant,
have Latinum, χαιρε non potest Graecum.
si fingere istud me putas, salutemus.
11.5
si redeant veteres, ingentia nomina, patres,
llysium liceat si vacuare nemus:
te colet invictus pro libertate Camillus,
aurum Fabricius te tribuente volet;
te duce gaudebit Brutus, tibi Sulla cruentus
imperium tradet, cum prositurus erit;
et te private cum Caesare Magnus amabit,
donabit totas et tibi Crassus opes.
ipse quoque infernis revocatus Ditis ab umbris
si Cato reddatur, Caesarianus erit.
Literatur:
MORENO SOLDEVILA, Rosario/ MARINA CASTILLO, Alberto/ FERNÁNDEZ VALVERDE, Juan, A prosopography to Martial's epigrams, Berlin/ Boston: De Gruyter 2019.
SCHMITZ, Christine, Drei entführte Frauen und ein verlassener Entführer. Martial. Epigramm 12, 52, in: Gymnasium 112 (3), 2005, S. 229–240.
SCHMITZ, Christine, Ein „Nesthocker“. Prokne und andere Schwalben. Martial 5, 67, in: Philologus 151 (1), 2007, S. 115–126.
HOLZBERG, Niklas, Martial und das antike Epigramm. Eine Einführung, Darmstadt: WBG 22012 (2002).
LORENZ, Sven, Erotik und Panegyrik. Martials epigrammatische Kaiser, (Classica Mo nacensia 23), Tübingen: Narr 2002.
SULLIVAN, John P., Martial: the unexpected classic. A literary and historical study. Cambridge: Cambridge Univ. Press 1991.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
01.04.2026
1 Minute
Nach einer kurzen, aber dennoch zu langen Pause sind wir passend zum Frühling wieder für euch da und haben euch einen Klassiker des Lateinunterrichts mitgebracht: Die Metamorphosen des Ovid. Noch heute sind viele Geschichten aus diesem bedeutenden Epos bekannt und werden immer wieder aufgegriffen: Pyramus und Thisbe, Ikarus, der zu nah an die Sonne flog oder die tragische Liebesgeschichte zwischen einem jungen Mann, der sein eigenes Spiegelbild liebte, und seiner Verehrerin, die stets nur seine letzten Worte wiederholen konnte - Narciussus und Echo. Sie alle werden nur zu gerne immer wieder aufgegriffen. Zusammen mit unserem heutigen Gast widmet sich Gero dem Mythos um Pygmalion, der sich nach seiner perfekten Frau sehnt und dafür Venus um Beistand bittet. An dieser Stelle ein kurzer Disclaimer: Diese Folge thematisiert sexuelle Übergriffigkeit und Gewalt. Wir sind uns bewusst, dass dieses Thema für einige Höhrer*innen belastend sein kann. Allerdings sind solche Themen nicht nur Teil des überlieferten Corpus, sondern waren elementarer Bestandteil des antiken Diskurses und sollten auch deshalb in unseren Augen kritisch thematisiert werden. Das beabsichtigen wir mit dieser Folge. Solltet ihr von euch wissen, dass euch entsprechende Themen stark belasten, überspringt gerne diese Folge und wir würden uns freuen euch in der nächsten Folge wieder begrüßen zu dürfen. Ov. met. 10,243-249:
Quas quia Pygmalion aevum per crimen agentis
viderat, offensus vitiis, quae plurima menti
femineae natura dedit, sine coniuge caelebs
vivebat thalamique diu consorte carebat.
interea niveum mira feliciter arte
sculpsit ebur formamque dedit, qua femina nasci
nulla potest, operisque sui concepit amorem.
Ov. met. 10,250-258: Virginis est verae facies, quam vivere credas
et, si non obstet reverentia, velle moveri:
ars adeo latet arte sua. miratur et haurit
pectore Pygmalion simulati corporis ignes.
saepe manus operi temptantes admovet, an sit
corpus an illud ebur, nec adhuc ebur esse fatetur.
oscula dat reddique putat loquiturque tenetque
et credit tactis digitos insidere membris
et metuit, pressos veniat ne livor in artus.
Ov. met. 10,280-289: ut rediit, simulacra suae petit ille puellae
incumbensque toro dedit oscula: visa tepere est;
admovet os iterum, manibus quoque pectora temptat:
temptatum mollescit ebur positoque rigore
subsidit digitis ceditque, ut Hymettia sole
cera remollescit tractataque pollice multas
flectitur in facies ipsoque fit utilis usu.
dum stupet et medio gaudet fallique veretur,
rursus amans rursusque manu sua vota retractat;
corpus erat: saliunt temptatae pollice venae. _________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Quas quia Pygmalion aevum per crimen agentis
viderat, offensus vitiis, quae plurima menti
femineae natura dedit, sine coniuge caelebs
vivebat thalamique diu consorte carebat.
interea niveum mira feliciter arte
sculpsit ebur formamque dedit, qua femina nasci
nulla potest, operisque sui concepit amorem.
Ov. met. 10,250-258: Virginis est verae facies, quam vivere credas
et, si non obstet reverentia, velle moveri:
ars adeo latet arte sua. miratur et haurit
pectore Pygmalion simulati corporis ignes.
saepe manus operi temptantes admovet, an sit
corpus an illud ebur, nec adhuc ebur esse fatetur.
oscula dat reddique putat loquiturque tenetque
et credit tactis digitos insidere membris
et metuit, pressos veniat ne livor in artus.
Ov. met. 10,280-289: ut rediit, simulacra suae petit ille puellae
incumbensque toro dedit oscula: visa tepere est;
admovet os iterum, manibus quoque pectora temptat:
temptatum mollescit ebur positoque rigore
subsidit digitis ceditque, ut Hymettia sole
cera remollescit tractataque pollice multas
flectitur in facies ipsoque fit utilis usu.
dum stupet et medio gaudet fallique veretur,
rursus amans rursusque manu sua vota retractat;
corpus erat: saliunt temptatae pollice venae. _________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
01.01.2026
42 Minuten
In der aktuellen Folge kommen wir mal wieder auf einen Autor zurück, mit dem wir uns bereits einige Male beschäftigt haben: Cicero. Doch dieses Mal geht es um die Anfänge seiner Karriere, und welche Rolle ein korrupter Statthalter namens Verres dabei gespielt hat. An einigen Beispielstellen besprechen wir, wie Cicero so vorgeht, was er Verres vorwirft und wie es ihm gelingt die Anliegen von Provinzbewohnern in Rom zu vertreten. Cic. Ver. 1,2 huic ego causae iudices cum summa voluntate et expectatione populi Romani actor accessi, non ut augerem invidiam ordinis, sed ut infamiae communi succurrerem. adduxi enim hominem in quo reconciliare existimationem iudiciorum amissam, redire in gratiam cum populo Romano, satis facere exteris nationibus possetis, depeculatorem aerarii, vexatorem Asiae atque Pamphyliae, praedonem iuris urbani, labem atque perniciem provinciae Siciliae. Cic. Ver. 1,14 Idem iste praetor monumenta antiquissima partim regum locupletissimorum quae illi ornamento urbibus esse voluerunt, partim etiam nostrorum imperatorum, quae victores civitatibus Siculis aut dederunt aut reddiderunt, spoliavit nudavitque omnia. neque hoc solum in statuis ornamentisque publicis fecit, sed etiam delubra omnia sanctissimis religionibus consecrata depeculatus est, deum denique nullum Siculis qui ei paulo magis adfabre atque antiquo artificio factus videretur reliquit. In stupris vero et flagitiis nefarias eius libidines commemorare pudore deterreor. simul illorum calamitatem commemorando augere nolo quibus liberos coniugesque suas integras ab istius petulantia conservare non licitum est. Cic. Ver. 2,42-43 Tum iste ab equite Romano splendido et gratioso Cn. Calidio, cuius filium sciebat senatorem populi Romani et iudicem esse, eculeos argenteos nobiles qui Quinti Maximi fuerant aufert. inprudens huc incidi, iudices; emit enim, non abstulit; nollem dixisse; iactabit se et in his equitabit eculeis.
'emi, pecuniam solvi'.
credo.
'etiam tabulae proferentur'.
est tanti; cedo tabulas. dilue sane crimen hoc Calidianum, dum ego tabulas aspicere possim. Verum tamen quid erat quod Calidius Romae quereretur, se cum tot annos in Sicilia negotiaretur, abste solo ita esse contemptum, ita despectum ut etiam una cum ceteris Siculis despoliaretur? si emeras, quid erat quod confirmabat se abs te argentum esse repetiturum, si id tibi sua voluntate vendiderat? _________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
'emi, pecuniam solvi'.
credo.
'etiam tabulae proferentur'.
est tanti; cedo tabulas. dilue sane crimen hoc Calidianum, dum ego tabulas aspicere possim. Verum tamen quid erat quod Calidius Romae quereretur, se cum tot annos in Sicilia negotiaretur, abste solo ita esse contemptum, ita despectum ut etiam una cum ceteris Siculis despoliaretur? si emeras, quid erat quod confirmabat se abs te argentum esse repetiturum, si id tibi sua voluntate vendiderat? _________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
01.12.2025
40 Minuten
In unserer neuen Folge reden wir nach unserem Funfact, in dem es heute um das antike römische "Wochenende" geht, ein drittes Mal über Ovid - nach den Heroides (Folge 2) und den Fasti (Folge 17) nun über die Amores. Dafür beobachten wir exemplarisch an Buch 1, worum es in seinen Liebesdichtungen geht, wie sie angeordnet und geschrieben sind und wie der Dichter mit den typischen Merkmalen der römischen Liebeselegie umgeht.
Textstellen:
1.1.1-8; 17-30
Arma gravi numero violentaque bella parabam
edere, materia conveniente modis.
par erat inferior versus; risisse Cupido
dicitur atque unum surripuisse pedem.
‘quis tibi, saeve puer, dedit hoc in carmina iuris?
Pieridum vates, non tua, turba sumus.
quid, si praeripiat fl avae Venus arma Minervae,
ventilet accensas fl ava Minerva faces?
cum bene surrexit versu nova pagina primo,
attenuat nervos proximus ille meos.
nec mihi materia est numeris levioribus apta,
aut puer aut longas compta puella comas.’
questus eram, pharetra cum protinus ille soluta
legit in exitium spicula facta meum
lunavitque genu sinuosum fortiter arcum
‘quod’que ‘canas, vates, accipe’ dixit ‘opus!’
me miserum! certas habuit puer ille sagittas:
uror, et in vacuo pectore regnat Amor.
sex mihi surgat opus numeris, in quinque residat;
ferrea cum vestris bella valete modis!
cingere litorea fl aventia tempora myrto,
Musa per undenos emodulanda pedes!
1.6.1-24; 41-52
Ianitor (indignum!) dura religate catena,
difficilem moto cardine pande forem.
quod precor, exiguum est: aditu fac ianua parvo
obliquum capiat semiadaperta latus.
longus amor tales corpus tenuavit in usus
aptaque subducto pondere membra dedit.
ille per excubias custodum leniter ire
monstrat, inoff ensos derigit ille pedes.
at quondam noctem simulacraque vana timebam;
mirabar, tenebris quisquis iturus erat.
risit, ut audirem, tenera cum matre Cupido
et leviter ‘fi es tu quoque fortis’ ait.
nec mora, venit amor: non umbras nocte volantes,
non timeo strictas in mea fata manus;
te nimium lentum timeo, tibi blandior uni;
tu, me quo possis perdere, fulmen habes.
aspice (uti videas, immitia claustra relaxa)
uda sit ut lacrimis ianua facta meis.
certe ego, cum posita stares ad verbera veste,
ad dominam pro te verba tremente tuli.
ergo, quae valuit pro te quoque gratia quondam,
(heu facinus!) pro me nunc valet illa parum?
redde vicem meritis: grato licet esse quod optas.
tempora noctis eunt; excute poste seram!
lentus es, an somnus (qui te male perdat!) amantis
verba dat in ventos aure repulsa tua?
at, memini, primo, cum te celare volebam,
pervigil in mediae sidera noctis eras.
forsitan et tecum tua nunc requiescit amica;
heu, melior quanto sors tua sorte mea!
dummodo sic, in me durae transite catenae!
Tempora noctis eunt; excute poste seram!
fallimur, an verso sonuerunt cardine postes
raucaque concussae signa dedere fores?
fallimur: impulsa est animoso ianua vento.
ei mihi, quam longe spem tulit aura meam!
1.9.1-2
Militat omnis amans, et habet sua castra Cupido;
Attice, crede mihi, militat omnis amans.
Textstellen:
1.1.1-8; 17-30
Arma gravi numero violentaque bella parabam
edere, materia conveniente modis.
par erat inferior versus; risisse Cupido
dicitur atque unum surripuisse pedem.
‘quis tibi, saeve puer, dedit hoc in carmina iuris?
Pieridum vates, non tua, turba sumus.
quid, si praeripiat fl avae Venus arma Minervae,
ventilet accensas fl ava Minerva faces?
cum bene surrexit versu nova pagina primo,
attenuat nervos proximus ille meos.
nec mihi materia est numeris levioribus apta,
aut puer aut longas compta puella comas.’
questus eram, pharetra cum protinus ille soluta
legit in exitium spicula facta meum
lunavitque genu sinuosum fortiter arcum
‘quod’que ‘canas, vates, accipe’ dixit ‘opus!’
me miserum! certas habuit puer ille sagittas:
uror, et in vacuo pectore regnat Amor.
sex mihi surgat opus numeris, in quinque residat;
ferrea cum vestris bella valete modis!
cingere litorea fl aventia tempora myrto,
Musa per undenos emodulanda pedes!
1.6.1-24; 41-52
Ianitor (indignum!) dura religate catena,
difficilem moto cardine pande forem.
quod precor, exiguum est: aditu fac ianua parvo
obliquum capiat semiadaperta latus.
longus amor tales corpus tenuavit in usus
aptaque subducto pondere membra dedit.
ille per excubias custodum leniter ire
monstrat, inoff ensos derigit ille pedes.
at quondam noctem simulacraque vana timebam;
mirabar, tenebris quisquis iturus erat.
risit, ut audirem, tenera cum matre Cupido
et leviter ‘fi es tu quoque fortis’ ait.
nec mora, venit amor: non umbras nocte volantes,
non timeo strictas in mea fata manus;
te nimium lentum timeo, tibi blandior uni;
tu, me quo possis perdere, fulmen habes.
aspice (uti videas, immitia claustra relaxa)
uda sit ut lacrimis ianua facta meis.
certe ego, cum posita stares ad verbera veste,
ad dominam pro te verba tremente tuli.
ergo, quae valuit pro te quoque gratia quondam,
(heu facinus!) pro me nunc valet illa parum?
redde vicem meritis: grato licet esse quod optas.
tempora noctis eunt; excute poste seram!
lentus es, an somnus (qui te male perdat!) amantis
verba dat in ventos aure repulsa tua?
at, memini, primo, cum te celare volebam,
pervigil in mediae sidera noctis eras.
forsitan et tecum tua nunc requiescit amica;
heu, melior quanto sors tua sorte mea!
dummodo sic, in me durae transite catenae!
Tempora noctis eunt; excute poste seram!
fallimur, an verso sonuerunt cardine postes
raucaque concussae signa dedere fores?
fallimur: impulsa est animoso ianua vento.
ei mihi, quam longe spem tulit aura meam!
1.9.1-2
Militat omnis amans, et habet sua castra Cupido;
Attice, crede mihi, militat omnis amans.
Mehr
Über diesen Podcast
Bei uns gibt es immer am 01. eines Monats eine neue Folge, in der
wir uns mit lateinischen Texten befassen. Dabei präsentieren wir
euch abwechselnd lateinische Autoren und ihre Werke und wollen euch
anhand von kurzen, exemplarischen Auszügen den Inhalt näher
bringen. Wir, das sind Gero und Sina, zwei Latein-Studierende aus
Osnabrück und wir hoffen, dass wir euch ein wenig unser Interesse
an lateinischer Literatur näherbringen können. Unser Ziel ist es,
Texte in ihren Kontext einzuordnen, Eigentümlichkeiten aufzudecken
und Interpretationsansätze aufzuzeigen und das auf eine
unterhaltsame Weise. Habt ihr also Interesse an Latein, müsst euch
mit Latein in der Schule befassen oder würdet einfach gerne mehr
über das Leben von Menschen vor 2000 Jahren erfahren, dann seid ihr
hier genau richtig. Hört gerne mal rein, es wird sich lohnen. Denn
wir sind mit unserem Latein noch nicht am Ende und mit uns seid ihr
es auch. Intromusik: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free
Music Archive)(CC BY-SA)
Kommentare (0)
Melde Dich an, um einen Kommentar zu schreiben.