Podcaster
Episoden
01.05.2026
52 Minuten
Nach unserer kurzen (bzw. Sinas längeren) Pause, sind wir wieder gemeinsam für euch da und reden dieses Mal darüber, womit Sina sich in ihrer Bachelorarbeit beschäftigt hat, nämlich mit Martials Umgang mit mythologischen und historischen Figuren, die als berühmte exempla und/oder Helden bekannt sind, in seinen Epigrammen. Damit knüpfen wir thematisch an Folge 19 an.
Textstellen:
10.4
Qui legis Oedipoden caligantemque Thyesten,
Colchidas et Scyllas, quid nisi monstra legis?
quid tibi raptus Hylas, quid Parthenopaeus et Attis,
quid tibi dormitor proderit Endymion,
exutusve puer pinnis labentibus, aut qui
odit amatrices Hermaphroditus aquas?
quid te vana iuvant miserae ludibria chartae?
hoc lege, quod possit dicere vita ‘meum est.’
non hic Centauros, non Gorgonas Harpyiasque
invenies: hominem pagina nostra sapit.
sed non vis, Mamurra, tuos cognoscere mores
nec te scire: legas Aetia Callimachi.
9.45
Miles Hyperboreos modo, Marcelline, triones
et Getici tuleras sidera pigra poli:
ecce Promethei rupes et fabula montis
quam prope sunt oculis nunc adeunda tuis!
videris inmensis cum conclamata querelis
saxa senis, dices ‘durior ipse fuit.’
et licet haec addas: ‘potuit qui talia ferre,
humanum merito finxerat ille genus.’
7.42
Muneribus cupiat si quis contendere tecum,
audeat hic etiam, Castrice, carminibus.
nos tenues in utroque sumus vincique parati:
inde sopor nobis et placet alta quies.
tam mala cur igitur dederim tibi carmina, quaeris?
Alcinoo nullum poma dedisse putas?
5.51
Hic, qui libellis praegravem gerit laevam,
notariorum quem premit chorus levis,
qui codicillis hinc et inde prolatis
epistolisque commodat gravem voltum
similis Catoni Tullioque Brutoque,
exprimere, Rufe, fidiculae licet cogant,
have Latinum, χαιρε non potest Graecum.
si fingere istud me putas, salutemus.
11.5
si redeant veteres, ingentia nomina, patres,
llysium liceat si vacuare nemus:
te colet invictus pro libertate Camillus,
aurum Fabricius te tribuente volet;
te duce gaudebit Brutus, tibi Sulla cruentus
imperium tradet, cum prositurus erit;
et te private cum Caesare Magnus amabit,
donabit totas et tibi Crassus opes.
ipse quoque infernis revocatus Ditis ab umbris
si Cato reddatur, Caesarianus erit.
Literatur:
MORENO SOLDEVILA, Rosario/ MARINA CASTILLO, Alberto/ FERNÁNDEZ VALVERDE, Juan, A prosopography to Martial's epigrams, Berlin/ Boston: De Gruyter 2019.
SCHMITZ, Christine, Drei entführte Frauen und ein verlassener Entführer. Martial. Epigramm 12, 52, in: Gymnasium 112 (3), 2005, S. 229–240.
SCHMITZ, Christine, Ein „Nesthocker“. Prokne und andere Schwalben. Martial 5, 67, in: Philologus 151 (1), 2007, S. 115–126.
HOLZBERG, Niklas, Martial und das antike Epigramm. Eine Einführung, Darmstadt: WBG 22012 (2002).
LORENZ, Sven, Erotik und Panegyrik. Martials epigrammatische Kaiser, (Classica Mo nacensia 23), Tübingen: Narr 2002.
SULLIVAN, John P., Martial: the unexpected classic. A literary and historical study. Cambridge: Cambridge Univ. Press 1991.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Textstellen:
10.4
Qui legis Oedipoden caligantemque Thyesten,
Colchidas et Scyllas, quid nisi monstra legis?
quid tibi raptus Hylas, quid Parthenopaeus et Attis,
quid tibi dormitor proderit Endymion,
exutusve puer pinnis labentibus, aut qui
odit amatrices Hermaphroditus aquas?
quid te vana iuvant miserae ludibria chartae?
hoc lege, quod possit dicere vita ‘meum est.’
non hic Centauros, non Gorgonas Harpyiasque
invenies: hominem pagina nostra sapit.
sed non vis, Mamurra, tuos cognoscere mores
nec te scire: legas Aetia Callimachi.
9.45
Miles Hyperboreos modo, Marcelline, triones
et Getici tuleras sidera pigra poli:
ecce Promethei rupes et fabula montis
quam prope sunt oculis nunc adeunda tuis!
videris inmensis cum conclamata querelis
saxa senis, dices ‘durior ipse fuit.’
et licet haec addas: ‘potuit qui talia ferre,
humanum merito finxerat ille genus.’
7.42
Muneribus cupiat si quis contendere tecum,
audeat hic etiam, Castrice, carminibus.
nos tenues in utroque sumus vincique parati:
inde sopor nobis et placet alta quies.
tam mala cur igitur dederim tibi carmina, quaeris?
Alcinoo nullum poma dedisse putas?
5.51
Hic, qui libellis praegravem gerit laevam,
notariorum quem premit chorus levis,
qui codicillis hinc et inde prolatis
epistolisque commodat gravem voltum
similis Catoni Tullioque Brutoque,
exprimere, Rufe, fidiculae licet cogant,
have Latinum, χαιρε non potest Graecum.
si fingere istud me putas, salutemus.
11.5
si redeant veteres, ingentia nomina, patres,
llysium liceat si vacuare nemus:
te colet invictus pro libertate Camillus,
aurum Fabricius te tribuente volet;
te duce gaudebit Brutus, tibi Sulla cruentus
imperium tradet, cum prositurus erit;
et te private cum Caesare Magnus amabit,
donabit totas et tibi Crassus opes.
ipse quoque infernis revocatus Ditis ab umbris
si Cato reddatur, Caesarianus erit.
Literatur:
MORENO SOLDEVILA, Rosario/ MARINA CASTILLO, Alberto/ FERNÁNDEZ VALVERDE, Juan, A prosopography to Martial's epigrams, Berlin/ Boston: De Gruyter 2019.
SCHMITZ, Christine, Drei entführte Frauen und ein verlassener Entführer. Martial. Epigramm 12, 52, in: Gymnasium 112 (3), 2005, S. 229–240.
SCHMITZ, Christine, Ein „Nesthocker“. Prokne und andere Schwalben. Martial 5, 67, in: Philologus 151 (1), 2007, S. 115–126.
HOLZBERG, Niklas, Martial und das antike Epigramm. Eine Einführung, Darmstadt: WBG 22012 (2002).
LORENZ, Sven, Erotik und Panegyrik. Martials epigrammatische Kaiser, (Classica Mo nacensia 23), Tübingen: Narr 2002.
SULLIVAN, John P., Martial: the unexpected classic. A literary and historical study. Cambridge: Cambridge Univ. Press 1991.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
01.04.2026
1 Minute
Nach einer kurzen, aber dennoch zu langen Pause sind wir passend zum Frühling wieder für euch da und haben euch einen Klassiker des Lateinunterrichts mitgebracht: Die Metamorphosen des Ovid. Noch heute sind viele Geschichten aus diesem bedeutenden Epos bekannt und werden immer wieder aufgegriffen: Pyramus und Thisbe, Ikarus, der zu nah an die Sonne flog oder die tragische Liebesgeschichte zwischen einem jungen Mann, der sein eigenes Spiegelbild liebte, und seiner Verehrerin, die stets nur seine letzten Worte wiederholen konnte - Narciussus und Echo. Sie alle werden nur zu gerne immer wieder aufgegriffen. Zusammen mit unserem heutigen Gast widmet sich Gero dem Mythos um Pygmalion, der sich nach seiner perfekten Frau sehnt und dafür Venus um Beistand bittet. An dieser Stelle ein kurzer Disclaimer: Diese Folge thematisiert sexuelle Übergriffigkeit und Gewalt. Wir sind uns bewusst, dass dieses Thema für einige Höhrer*innen belastend sein kann. Allerdings sind solche Themen nicht nur Teil des überlieferten Corpus, sondern waren elementarer Bestandteil des antiken Diskurses und sollten auch deshalb in unseren Augen kritisch thematisiert werden. Das beabsichtigen wir mit dieser Folge. Solltet ihr von euch wissen, dass euch entsprechende Themen stark belasten, überspringt gerne diese Folge und wir würden uns freuen euch in der nächsten Folge wieder begrüßen zu dürfen. Ov. met. 10,243-249:
Quas quia Pygmalion aevum per crimen agentis
viderat, offensus vitiis, quae plurima menti
femineae natura dedit, sine coniuge caelebs
vivebat thalamique diu consorte carebat.
interea niveum mira feliciter arte
sculpsit ebur formamque dedit, qua femina nasci
nulla potest, operisque sui concepit amorem.
Ov. met. 10,250-258: Virginis est verae facies, quam vivere credas
et, si non obstet reverentia, velle moveri:
ars adeo latet arte sua. miratur et haurit
pectore Pygmalion simulati corporis ignes.
saepe manus operi temptantes admovet, an sit
corpus an illud ebur, nec adhuc ebur esse fatetur.
oscula dat reddique putat loquiturque tenetque
et credit tactis digitos insidere membris
et metuit, pressos veniat ne livor in artus.
Ov. met. 10,280-289: ut rediit, simulacra suae petit ille puellae
incumbensque toro dedit oscula: visa tepere est;
admovet os iterum, manibus quoque pectora temptat:
temptatum mollescit ebur positoque rigore
subsidit digitis ceditque, ut Hymettia sole
cera remollescit tractataque pollice multas
flectitur in facies ipsoque fit utilis usu.
dum stupet et medio gaudet fallique veretur,
rursus amans rursusque manu sua vota retractat;
corpus erat: saliunt temptatae pollice venae. _________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Quas quia Pygmalion aevum per crimen agentis
viderat, offensus vitiis, quae plurima menti
femineae natura dedit, sine coniuge caelebs
vivebat thalamique diu consorte carebat.
interea niveum mira feliciter arte
sculpsit ebur formamque dedit, qua femina nasci
nulla potest, operisque sui concepit amorem.
Ov. met. 10,250-258: Virginis est verae facies, quam vivere credas
et, si non obstet reverentia, velle moveri:
ars adeo latet arte sua. miratur et haurit
pectore Pygmalion simulati corporis ignes.
saepe manus operi temptantes admovet, an sit
corpus an illud ebur, nec adhuc ebur esse fatetur.
oscula dat reddique putat loquiturque tenetque
et credit tactis digitos insidere membris
et metuit, pressos veniat ne livor in artus.
Ov. met. 10,280-289: ut rediit, simulacra suae petit ille puellae
incumbensque toro dedit oscula: visa tepere est;
admovet os iterum, manibus quoque pectora temptat:
temptatum mollescit ebur positoque rigore
subsidit digitis ceditque, ut Hymettia sole
cera remollescit tractataque pollice multas
flectitur in facies ipsoque fit utilis usu.
dum stupet et medio gaudet fallique veretur,
rursus amans rursusque manu sua vota retractat;
corpus erat: saliunt temptatae pollice venae. _________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
01.01.2026
42 Minuten
In der aktuellen Folge kommen wir mal wieder auf einen Autor zurück, mit dem wir uns bereits einige Male beschäftigt haben: Cicero. Doch dieses Mal geht es um die Anfänge seiner Karriere, und welche Rolle ein korrupter Statthalter namens Verres dabei gespielt hat. An einigen Beispielstellen besprechen wir, wie Cicero so vorgeht, was er Verres vorwirft und wie es ihm gelingt die Anliegen von Provinzbewohnern in Rom zu vertreten. Cic. Ver. 1,2 huic ego causae iudices cum summa voluntate et expectatione populi Romani actor accessi, non ut augerem invidiam ordinis, sed ut infamiae communi succurrerem. adduxi enim hominem in quo reconciliare existimationem iudiciorum amissam, redire in gratiam cum populo Romano, satis facere exteris nationibus possetis, depeculatorem aerarii, vexatorem Asiae atque Pamphyliae, praedonem iuris urbani, labem atque perniciem provinciae Siciliae. Cic. Ver. 1,14 Idem iste praetor monumenta antiquissima partim regum locupletissimorum quae illi ornamento urbibus esse voluerunt, partim etiam nostrorum imperatorum, quae victores civitatibus Siculis aut dederunt aut reddiderunt, spoliavit nudavitque omnia. neque hoc solum in statuis ornamentisque publicis fecit, sed etiam delubra omnia sanctissimis religionibus consecrata depeculatus est, deum denique nullum Siculis qui ei paulo magis adfabre atque antiquo artificio factus videretur reliquit. In stupris vero et flagitiis nefarias eius libidines commemorare pudore deterreor. simul illorum calamitatem commemorando augere nolo quibus liberos coniugesque suas integras ab istius petulantia conservare non licitum est. Cic. Ver. 2,42-43 Tum iste ab equite Romano splendido et gratioso Cn. Calidio, cuius filium sciebat senatorem populi Romani et iudicem esse, eculeos argenteos nobiles qui Quinti Maximi fuerant aufert. inprudens huc incidi, iudices; emit enim, non abstulit; nollem dixisse; iactabit se et in his equitabit eculeis.
'emi, pecuniam solvi'.
credo.
'etiam tabulae proferentur'.
est tanti; cedo tabulas. dilue sane crimen hoc Calidianum, dum ego tabulas aspicere possim. Verum tamen quid erat quod Calidius Romae quereretur, se cum tot annos in Sicilia negotiaretur, abste solo ita esse contemptum, ita despectum ut etiam una cum ceteris Siculis despoliaretur? si emeras, quid erat quod confirmabat se abs te argentum esse repetiturum, si id tibi sua voluntate vendiderat? _________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
'emi, pecuniam solvi'.
credo.
'etiam tabulae proferentur'.
est tanti; cedo tabulas. dilue sane crimen hoc Calidianum, dum ego tabulas aspicere possim. Verum tamen quid erat quod Calidius Romae quereretur, se cum tot annos in Sicilia negotiaretur, abste solo ita esse contemptum, ita despectum ut etiam una cum ceteris Siculis despoliaretur? si emeras, quid erat quod confirmabat se abs te argentum esse repetiturum, si id tibi sua voluntate vendiderat? _________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
01.12.2025
40 Minuten
In unserer neuen Folge reden wir nach unserem Funfact, in dem es heute um das antike römische "Wochenende" geht, ein drittes Mal über Ovid - nach den Heroides (Folge 2) und den Fasti (Folge 17) nun über die Amores. Dafür beobachten wir exemplarisch an Buch 1, worum es in seinen Liebesdichtungen geht, wie sie angeordnet und geschrieben sind und wie der Dichter mit den typischen Merkmalen der römischen Liebeselegie umgeht.
Textstellen:
1.1.1-8; 17-30
Arma gravi numero violentaque bella parabam
edere, materia conveniente modis.
par erat inferior versus; risisse Cupido
dicitur atque unum surripuisse pedem.
‘quis tibi, saeve puer, dedit hoc in carmina iuris?
Pieridum vates, non tua, turba sumus.
quid, si praeripiat fl avae Venus arma Minervae,
ventilet accensas fl ava Minerva faces?
cum bene surrexit versu nova pagina primo,
attenuat nervos proximus ille meos.
nec mihi materia est numeris levioribus apta,
aut puer aut longas compta puella comas.’
questus eram, pharetra cum protinus ille soluta
legit in exitium spicula facta meum
lunavitque genu sinuosum fortiter arcum
‘quod’que ‘canas, vates, accipe’ dixit ‘opus!’
me miserum! certas habuit puer ille sagittas:
uror, et in vacuo pectore regnat Amor.
sex mihi surgat opus numeris, in quinque residat;
ferrea cum vestris bella valete modis!
cingere litorea fl aventia tempora myrto,
Musa per undenos emodulanda pedes!
1.6.1-24; 41-52
Ianitor (indignum!) dura religate catena,
difficilem moto cardine pande forem.
quod precor, exiguum est: aditu fac ianua parvo
obliquum capiat semiadaperta latus.
longus amor tales corpus tenuavit in usus
aptaque subducto pondere membra dedit.
ille per excubias custodum leniter ire
monstrat, inoff ensos derigit ille pedes.
at quondam noctem simulacraque vana timebam;
mirabar, tenebris quisquis iturus erat.
risit, ut audirem, tenera cum matre Cupido
et leviter ‘fi es tu quoque fortis’ ait.
nec mora, venit amor: non umbras nocte volantes,
non timeo strictas in mea fata manus;
te nimium lentum timeo, tibi blandior uni;
tu, me quo possis perdere, fulmen habes.
aspice (uti videas, immitia claustra relaxa)
uda sit ut lacrimis ianua facta meis.
certe ego, cum posita stares ad verbera veste,
ad dominam pro te verba tremente tuli.
ergo, quae valuit pro te quoque gratia quondam,
(heu facinus!) pro me nunc valet illa parum?
redde vicem meritis: grato licet esse quod optas.
tempora noctis eunt; excute poste seram!
lentus es, an somnus (qui te male perdat!) amantis
verba dat in ventos aure repulsa tua?
at, memini, primo, cum te celare volebam,
pervigil in mediae sidera noctis eras.
forsitan et tecum tua nunc requiescit amica;
heu, melior quanto sors tua sorte mea!
dummodo sic, in me durae transite catenae!
Tempora noctis eunt; excute poste seram!
fallimur, an verso sonuerunt cardine postes
raucaque concussae signa dedere fores?
fallimur: impulsa est animoso ianua vento.
ei mihi, quam longe spem tulit aura meam!
1.9.1-2
Militat omnis amans, et habet sua castra Cupido;
Attice, crede mihi, militat omnis amans.
Textstellen:
1.1.1-8; 17-30
Arma gravi numero violentaque bella parabam
edere, materia conveniente modis.
par erat inferior versus; risisse Cupido
dicitur atque unum surripuisse pedem.
‘quis tibi, saeve puer, dedit hoc in carmina iuris?
Pieridum vates, non tua, turba sumus.
quid, si praeripiat fl avae Venus arma Minervae,
ventilet accensas fl ava Minerva faces?
cum bene surrexit versu nova pagina primo,
attenuat nervos proximus ille meos.
nec mihi materia est numeris levioribus apta,
aut puer aut longas compta puella comas.’
questus eram, pharetra cum protinus ille soluta
legit in exitium spicula facta meum
lunavitque genu sinuosum fortiter arcum
‘quod’que ‘canas, vates, accipe’ dixit ‘opus!’
me miserum! certas habuit puer ille sagittas:
uror, et in vacuo pectore regnat Amor.
sex mihi surgat opus numeris, in quinque residat;
ferrea cum vestris bella valete modis!
cingere litorea fl aventia tempora myrto,
Musa per undenos emodulanda pedes!
1.6.1-24; 41-52
Ianitor (indignum!) dura religate catena,
difficilem moto cardine pande forem.
quod precor, exiguum est: aditu fac ianua parvo
obliquum capiat semiadaperta latus.
longus amor tales corpus tenuavit in usus
aptaque subducto pondere membra dedit.
ille per excubias custodum leniter ire
monstrat, inoff ensos derigit ille pedes.
at quondam noctem simulacraque vana timebam;
mirabar, tenebris quisquis iturus erat.
risit, ut audirem, tenera cum matre Cupido
et leviter ‘fi es tu quoque fortis’ ait.
nec mora, venit amor: non umbras nocte volantes,
non timeo strictas in mea fata manus;
te nimium lentum timeo, tibi blandior uni;
tu, me quo possis perdere, fulmen habes.
aspice (uti videas, immitia claustra relaxa)
uda sit ut lacrimis ianua facta meis.
certe ego, cum posita stares ad verbera veste,
ad dominam pro te verba tremente tuli.
ergo, quae valuit pro te quoque gratia quondam,
(heu facinus!) pro me nunc valet illa parum?
redde vicem meritis: grato licet esse quod optas.
tempora noctis eunt; excute poste seram!
lentus es, an somnus (qui te male perdat!) amantis
verba dat in ventos aure repulsa tua?
at, memini, primo, cum te celare volebam,
pervigil in mediae sidera noctis eras.
forsitan et tecum tua nunc requiescit amica;
heu, melior quanto sors tua sorte mea!
dummodo sic, in me durae transite catenae!
Tempora noctis eunt; excute poste seram!
fallimur, an verso sonuerunt cardine postes
raucaque concussae signa dedere fores?
fallimur: impulsa est animoso ianua vento.
ei mihi, quam longe spem tulit aura meam!
1.9.1-2
Militat omnis amans, et habet sua castra Cupido;
Attice, crede mihi, militat omnis amans.
Mehr
01.11.2025
39 Minuten
In der neuesten Folge setzen wir das Thema der letzten Folge fort und beschäftigen uns weiter mit Lucans de bello civili. Doch dieses Mal geht es dabei um die zentrale Schlacht des Epos, das Aufeinandertreffen von Caesar und Pompeius bei Pharsalos. Welche Rolle spielen die beiden Emotionen Furcht und Hoffnung im Schlachtverlauf und wie werden vor allem die republikanischen Soldaten charakterisiert? Luc. 7,82-83
vibrant tela manus, vix signa morantia quisquam | exspectat: propera, ne te tua classica linquant.
Luc. 7,101-107:
Belli pars magna peracta est | his, quibus effectum est, ne pugnam tiro paveret, | si modo virtutis stimulis iraeque calore | signa petunt. multos in summa pericula misit | venturi timor ipse mali. Fortissimus ille est | qui, promptus metuenda pati, si comminus instent, | et differre potest.
Luc. 151-167:
non tamen abstinuit venturos prodere casus | per varias Fortuna notas. nam, Thessala rura | Cum peterent, totus venientibus obstitit aether | [inque oculis hominum fregerunt fulmina nubes.] | Adversasque faces immensoque igne columnas | Et trabibus mixtis avidos typhonas aquarum | Detulit atque oculos ingesto fulgure clausit; | Excussit cristas galeis capulosque solutis | perfudit gladiis ereptaque pila liquavit, | aetherioque nocens fumavit sulpure ferrum; | nec non innumero cooperta examine signa | vixque revulsa solo maiori pondere pressum | signiferi mersere caput rorantia fletu | usque ad Thessaliam Romana et publica signa. | admotus superis discussa fugit ab ara | taurus et Emathios praeceps se iecit in agros, | nullaque funestis inventa est victima sacris.
Luc. 7,214-223:
Miles, ut adverso Pheobi radiatus ab ictu | descendens totos perfudit lumine colles, | non temere inmissus campis: stetit ordine certo | infelix acies. cornus tibi cura sinistri, | Lentule, cum prima, quae tum fuit optima bello, | et quarta legione datur. tibi, numine pugnax | adverso Domiti, dextri frons tradita Martis. | at medii robur belli fortissima densant | agmina, quae Cilicum terris deducta tenebat | Scipio, miles in hoc, Libyco dux primus in orbe. Luc. 7,337-341
vidit ut hostiles in rectum exire catervas | Pompeius nullasque moras permittere bello | sed superis placuisse diem, stat corde gelato | attonitus; tantoque duci sic arma timere | omen erat. Premit inde metus, totumque per agmen | sublimi praevectus equo „quem flagitat“ inquit | vestra diem virtus, finis civilibus armis, | quem quaesistis, adest. totas effundite vires: | extremum ferri superest opus, unaque gentis | hora trahit.
Luc. 7,376-382: si quis post pignora tanta | Pompeio locus est, cum prole et coniuge supplex, | imperii salva si maiestate liceret, | volverer ante pedes. Magnus, nisi vincitis, exul, | ludibrium soceri, vester pudor, ultima fata | deprecor ac turpes extremi cardinis annos, | ne discam servire senex
Luc. 7,492-449
Pompei densis acies atipata catervis| iunxerat in seriem nexis umbonibus arma, | vixque habitura locum dextras ac tela movendi | constiterat gladiosque suos conpressa timebat
vibrant tela manus, vix signa morantia quisquam | exspectat: propera, ne te tua classica linquant.
Luc. 7,101-107:
Belli pars magna peracta est | his, quibus effectum est, ne pugnam tiro paveret, | si modo virtutis stimulis iraeque calore | signa petunt. multos in summa pericula misit | venturi timor ipse mali. Fortissimus ille est | qui, promptus metuenda pati, si comminus instent, | et differre potest.
Luc. 151-167:
non tamen abstinuit venturos prodere casus | per varias Fortuna notas. nam, Thessala rura | Cum peterent, totus venientibus obstitit aether | [inque oculis hominum fregerunt fulmina nubes.] | Adversasque faces immensoque igne columnas | Et trabibus mixtis avidos typhonas aquarum | Detulit atque oculos ingesto fulgure clausit; | Excussit cristas galeis capulosque solutis | perfudit gladiis ereptaque pila liquavit, | aetherioque nocens fumavit sulpure ferrum; | nec non innumero cooperta examine signa | vixque revulsa solo maiori pondere pressum | signiferi mersere caput rorantia fletu | usque ad Thessaliam Romana et publica signa. | admotus superis discussa fugit ab ara | taurus et Emathios praeceps se iecit in agros, | nullaque funestis inventa est victima sacris.
Luc. 7,214-223:
Miles, ut adverso Pheobi radiatus ab ictu | descendens totos perfudit lumine colles, | non temere inmissus campis: stetit ordine certo | infelix acies. cornus tibi cura sinistri, | Lentule, cum prima, quae tum fuit optima bello, | et quarta legione datur. tibi, numine pugnax | adverso Domiti, dextri frons tradita Martis. | at medii robur belli fortissima densant | agmina, quae Cilicum terris deducta tenebat | Scipio, miles in hoc, Libyco dux primus in orbe. Luc. 7,337-341
vidit ut hostiles in rectum exire catervas | Pompeius nullasque moras permittere bello | sed superis placuisse diem, stat corde gelato | attonitus; tantoque duci sic arma timere | omen erat. Premit inde metus, totumque per agmen | sublimi praevectus equo „quem flagitat“ inquit | vestra diem virtus, finis civilibus armis, | quem quaesistis, adest. totas effundite vires: | extremum ferri superest opus, unaque gentis | hora trahit.
Luc. 7,376-382: si quis post pignora tanta | Pompeio locus est, cum prole et coniuge supplex, | imperii salva si maiestate liceret, | volverer ante pedes. Magnus, nisi vincitis, exul, | ludibrium soceri, vester pudor, ultima fata | deprecor ac turpes extremi cardinis annos, | ne discam servire senex
Luc. 7,492-449
Pompei densis acies atipata catervis| iunxerat in seriem nexis umbonibus arma, | vixque habitura locum dextras ac tela movendi | constiterat gladiosque suos conpressa timebat
Mehr
Über diesen Podcast
Bei uns gibt es immer am 01. eines Monats eine neue Folge, in der
wir uns mit lateinischen Texten befassen. Dabei präsentieren wir
euch abwechselnd lateinische Autoren und ihre Werke und wollen euch
anhand von kurzen, exemplarischen Auszügen den Inhalt näher
bringen. Wir, das sind Gero und Sina, zwei Latein-Studierende aus
Osnabrück und wir hoffen, dass wir euch ein wenig unser Interesse
an lateinischer Literatur näherbringen können. Unser Ziel ist es,
Texte in ihren Kontext einzuordnen, Eigentümlichkeiten aufzudecken
und Interpretationsansätze aufzuzeigen und das auf eine
unterhaltsame Weise. Habt ihr also Interesse an Latein, müsst euch
mit Latein in der Schule befassen oder würdet einfach gerne mehr
über das Leben von Menschen vor 2000 Jahren erfahren, dann seid ihr
hier genau richtig. Hört gerne mal rein, es wird sich lohnen. Denn
wir sind mit unserem Latein noch nicht am Ende und mit uns seid ihr
es auch. Intromusik: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free
Music Archive)(CC BY-SA)
Kommentare (0)
Melde Dich an, um einen Kommentar zu schreiben.