Noch nicht am Ende - Der Latein-Podcast
Podcaster
Episoden
Es wird nach neuen Episoden gesucht …
01.08.2026
49 Minuten
In der heutigen Folge widmen wir uns Cicero - mal wieder. Dieses Mal geht es um sein philosophisches Werk de finibus bonorum et malorum. Im Fokus unserer Betrachtung steht heute die Lehre Epikurs. Wie definiert er das höchste Gut und das größte Übel? Diese Frage beantwortet uns Torquatus, ein großer Fan von Epikur. Wie Cicero zu Epikurs Grundgedanken und Torquatus' Argumentation steht, erfahrt ihr in dieser Folge!
Viel Spaß beim hören :)
Textstellen:
1,28,10
[der ganze Text passt hier nicht hin, daher kommen hier nur die Stellen, die wir nicht auf Latein gelesen haben]
Sunt autem quidam e nostris, qui haec subtilius velint tradere et negent satis esse quid bonum sit aut quid malum sensu iudicari, sed animo etiam ac ratione intellegi posse et voluptatem ipsam per se esse expetendam et dolorem ipsum per se esse fugiendum. itaque aiunt hanc quasi naturalem atque insitam in animis nostris inesse notionem, ut alterum esse appe tendum, alterum aspernandum sentiamus. alii autem, quibus ego assentior, cum a philosophis compluribus permulta dicantur, cur nec voluptas in bonis sit nu meranda nec in malis dolor, non existimant oportere nimium nos causae confidere, sed et argumentandum et accurate disserendum et rationibus conquisitis de voluptate et dolore disputandum putant. Sed ut perspiciatis, unde omnis iste natus error sit voluptatem accusantium doloremque laudantium, totam rem aperiam eaque ipsa, quae ab illo inventore veritatis et quasi architecto beatae vitae dicta sunt, ex plicabo. nemo enim ipsam voluptatem, quia voluptas sit, aspernatur aut odit aut fugit, sed quia consequuntur magni dolores eos, qui ratione voluptatem sequi nesciunt, neque porro quisquam est, qui dolorem ip sum, quia dolor sit, amet, consectetur, adipisci velit, sed quia non numquam eius modi tempora incidunt, ut labore et dolore magnam aliquam quaerat volupta tem. ut enim ad minima veniam, quis nostrum exercitationem ullam corporis suscipit laboriosam, nisi ut aliquid ex ea commodi consequatur? quis autem vel eum iure reprehenderit, qui in ea voluptate velit esse, quam nihil molestiae consequatur, vel ilium, qui dolorem eum fugiat, quo voluptas nulla pariatur? at vero eos et accusamus et iusto odio dignissimos ducimus, qui blanditiis praesentium voluptatum deleniti atque corrupti, quos dolores et quas molestias excepturi sint, obcaecati cupiditate non provident, similique sunt in culpa, qui officia, e quibus magnae certaeque voluptates exoriuntur , deserunt mollitia animi, id est laborum et dolorum fuga. et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. nam libero tempore, cum soluta nobis est eligendi optio, cumque nihil impedit, quo minus id, quod maxime placeat, facere possimus, omnis voluptas assumenda est, omnis dolor repellendus. temporibus autem quibusdam et aut officiis debitis aut rerum necessitatibus saepe eveniet, ut et voluptates repudiandae sint et molestiae non recusandae. itaque earum rerum hie tenetur a sapiente delectus, ut aut reiciendis voluptatibus maiores alias consequatur aut perferendis doloribus asperiores repellat.
1,43,15
quodsi vitam omnem perturbari videmus errore et inscientia, sapientiamque esse solam, quae nos a libidinum impetu et a formidinum terrore vindicet et ipsius fortunae modice ferre doceat in iurias et omnis monstret vias, quae ad quietem et ad tranquillitatem ferant, quid est cur dubitemus dicere et sapientiam propter voluptates expetendam et insipientiam propter molestias esse fugiendam? Eademque ratione ne temperantiam quidem propter se expetendam esse dicemus, sed quia pacem animis afferat et eos quasi concordia quadam placet ac leniat. temperantia est enim, quae in rebus aut expetendis aut fugiendis ut rationem sequamur monet.
2, 20
[passt leider auch nicht hin, sorry :( ]
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Viel Spaß beim hören :)
Textstellen:
1,28,10
[der ganze Text passt hier nicht hin, daher kommen hier nur die Stellen, die wir nicht auf Latein gelesen haben]
Sunt autem quidam e nostris, qui haec subtilius velint tradere et negent satis esse quid bonum sit aut quid malum sensu iudicari, sed animo etiam ac ratione intellegi posse et voluptatem ipsam per se esse expetendam et dolorem ipsum per se esse fugiendum. itaque aiunt hanc quasi naturalem atque insitam in animis nostris inesse notionem, ut alterum esse appe tendum, alterum aspernandum sentiamus. alii autem, quibus ego assentior, cum a philosophis compluribus permulta dicantur, cur nec voluptas in bonis sit nu meranda nec in malis dolor, non existimant oportere nimium nos causae confidere, sed et argumentandum et accurate disserendum et rationibus conquisitis de voluptate et dolore disputandum putant. Sed ut perspiciatis, unde omnis iste natus error sit voluptatem accusantium doloremque laudantium, totam rem aperiam eaque ipsa, quae ab illo inventore veritatis et quasi architecto beatae vitae dicta sunt, ex plicabo. nemo enim ipsam voluptatem, quia voluptas sit, aspernatur aut odit aut fugit, sed quia consequuntur magni dolores eos, qui ratione voluptatem sequi nesciunt, neque porro quisquam est, qui dolorem ip sum, quia dolor sit, amet, consectetur, adipisci velit, sed quia non numquam eius modi tempora incidunt, ut labore et dolore magnam aliquam quaerat volupta tem. ut enim ad minima veniam, quis nostrum exercitationem ullam corporis suscipit laboriosam, nisi ut aliquid ex ea commodi consequatur? quis autem vel eum iure reprehenderit, qui in ea voluptate velit esse, quam nihil molestiae consequatur, vel ilium, qui dolorem eum fugiat, quo voluptas nulla pariatur? at vero eos et accusamus et iusto odio dignissimos ducimus, qui blanditiis praesentium voluptatum deleniti atque corrupti, quos dolores et quas molestias excepturi sint, obcaecati cupiditate non provident, similique sunt in culpa, qui officia, e quibus magnae certaeque voluptates exoriuntur , deserunt mollitia animi, id est laborum et dolorum fuga. et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. nam libero tempore, cum soluta nobis est eligendi optio, cumque nihil impedit, quo minus id, quod maxime placeat, facere possimus, omnis voluptas assumenda est, omnis dolor repellendus. temporibus autem quibusdam et aut officiis debitis aut rerum necessitatibus saepe eveniet, ut et voluptates repudiandae sint et molestiae non recusandae. itaque earum rerum hie tenetur a sapiente delectus, ut aut reiciendis voluptatibus maiores alias consequatur aut perferendis doloribus asperiores repellat.
1,43,15
quodsi vitam omnem perturbari videmus errore et inscientia, sapientiamque esse solam, quae nos a libidinum impetu et a formidinum terrore vindicet et ipsius fortunae modice ferre doceat in iurias et omnis monstret vias, quae ad quietem et ad tranquillitatem ferant, quid est cur dubitemus dicere et sapientiam propter voluptates expetendam et insipientiam propter molestias esse fugiendam? Eademque ratione ne temperantiam quidem propter se expetendam esse dicemus, sed quia pacem animis afferat et eos quasi concordia quadam placet ac leniat. temperantia est enim, quae in rebus aut expetendis aut fugiendis ut rationem sequamur monet.
2, 20
[passt leider auch nicht hin, sorry :( ]
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
01.07.2026
1 Minute
Nachdem wir uns in der letzten Folge angeschaut haben, was Pompeius Trogus und Iustin so über sich selbst schreiben und was ihr Blick auf die Geschichte so verrät, geht es in der aktuellen Folge um ihren Blick auf Weiblichkeit: Wie charakterisieren sie Frauenfiguren und welche Rolle spielen Frauen für sie in der Geschichte. Im Fokus stehen zwei skandalträchtige Geschichten über Familiendynamiken im ptolemäischen Königshaus. Dabei wird es um Thronstreitigkeiten, Kriege und Affären gehen, also trotzdem all das, was die römsiche Geschichtsschreibung nur allzu gerne zum Thema macht. Aber jetzt ganz viel Spaß mit der neuen Folge! Textstelle 1 [Iust. 26,3,3-8] Sed post mortem regis mater virginis Arsinoe, ut invita se contractum matrimonium solveretur, misit qui ad nuptias virginis regnumque Cyrenarum Demetrium, fratrem regis Antigoni, a Macedonia arcesserent, qui et ipse ex filia Ptolomei procreatus erat. Sed nec Demetrius moram fecit. Itaque cum secundante vento celeriter Cyrenas advolasset, fiducia pulchritudinis, qua animis placer socrus coeperat, statim a principio superbus regiae familiae militibusque inpotens erat studiumque placendi a virgine in matrem contulerat. Quae res suspecta primo virgini, dein popularibus militibusque invisa fuit. Itaque versis omnium animis in Ptolomei filium insidiae Demetrio conparantur, cui, cum in lectum socrus concessisset, percussores inmittuntur. Sed Arsinoe audita voce filiae ad fores stantis et praecipientis, ut matri parceretur, adulterum paulisper corpore suo protexit. Quo interfecto Beronice et stupra matris salva pietate ulta est et in matrimonio sortiendo iudicium patris secuta. Textstelle 3 &4 [39,3,-4,6] 1 Inter has regni Syriae parricidales discordias moritur rex Aegypti Ptolomeus, regno Aegypti uxori et alteri ex filiis quem illa legisset relicto; videlicet quasi quietior Aegypti status quam Syriae regnum esset, cum mater altero ex filiis electo alterum hostem esset habitura. Igitur cum pronior in minorem filium esset, a populo conpellitur maiorem eligere. Cui prius quam regnum daret, uxorem ademit conpulsumque repudiare carissimam sibi sororem Cleopatram minorem sororem Selenen ducere iubet, non materno inter filias iudicio, cum alteri maritum eriperet, alteri daret. Sed Cleopatra non tam a viro repudiata quam a matre divortio viri dimissa Cyziceno in Syria nubit, eique ne nudum uxoris nomen adferret, exercitum Cypri sollicitatum velut dotalem ad maritum deducit.
[…]
At in Aegypto Cleopatra cum gravaretur socio regni, filio Ptolomeo, populum in eum incitat, abductaque ei Selene uxore eo indignius, quod ex Selene iam duos filios habebat, exulare cogit, arcessito minore filio Alexandro et rege in locum fratris constituto. Nec filium regno expulisse contenta bello Cypri exulantem persequitur. Unde pulso interficit ducem exercitus sui, quod vivum eum e manibus emisisset, quamquam Ptolomeus verecundia materni belli, non viribus minor ab insula recessisset. Igitur Alexander territus hac matris crudelitate et ipse eam relinquit, periculoso regno securam ac tutam vitam anteponens. Cleopatra vero timens, ne maior filius Ptolomeus a Cyziceno ad recuperandam Aegyptum auxiliis iuvaretur, ingentia Grypo auxilia et Selenen uxorem, nupturam hosti prioris mariti, mittit Alexandrumque filium per legatos in regnum revocat; cui cum occultatis insidiis exitium machinaretur, occupata ab eodem interficitur spiritumque non fato, sed parricidio dedit; digna prorsus hac mortis infamia, quae et matrem toro expulit et duas filias viduas alterno fratrum matrimonio fecit et filio alteri in exilium acto bellum intulit, alteri erepto regno exitium per insidias machinata est.
Grundlage für die deutschen Übersetzungen war dieses Mal: Iustin: Römische Weltgeschichte. lateinische und deutsch herausgegeben von Peter Emberger/ Günter Laser/ Antonia Jenik, Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft 2015/ 2016.
[…]
At in Aegypto Cleopatra cum gravaretur socio regni, filio Ptolomeo, populum in eum incitat, abductaque ei Selene uxore eo indignius, quod ex Selene iam duos filios habebat, exulare cogit, arcessito minore filio Alexandro et rege in locum fratris constituto. Nec filium regno expulisse contenta bello Cypri exulantem persequitur. Unde pulso interficit ducem exercitus sui, quod vivum eum e manibus emisisset, quamquam Ptolomeus verecundia materni belli, non viribus minor ab insula recessisset. Igitur Alexander territus hac matris crudelitate et ipse eam relinquit, periculoso regno securam ac tutam vitam anteponens. Cleopatra vero timens, ne maior filius Ptolomeus a Cyziceno ad recuperandam Aegyptum auxiliis iuvaretur, ingentia Grypo auxilia et Selenen uxorem, nupturam hosti prioris mariti, mittit Alexandrumque filium per legatos in regnum revocat; cui cum occultatis insidiis exitium machinaretur, occupata ab eodem interficitur spiritumque non fato, sed parricidio dedit; digna prorsus hac mortis infamia, quae et matrem toro expulit et duas filias viduas alterno fratrum matrimonio fecit et filio alteri in exilium acto bellum intulit, alteri erepto regno exitium per insidias machinata est.
Grundlage für die deutschen Übersetzungen war dieses Mal: Iustin: Römische Weltgeschichte. lateinische und deutsch herausgegeben von Peter Emberger/ Günter Laser/ Antonia Jenik, Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft 2015/ 2016.
Mehr
01.06.2026
44 Minuten
In der heutigen Folge präsentiert Gero einen etwas unbekannteren Geschichtsschreiber. Denn während heutzutage jeder nur noch von Livius oder Sallust spricht, gab es zu der Zeit noch jemand anderen, der sich der Vergangenheit angenommen hat und dabei in seinem eigenen Stil einen Bereich in den Blick genommen hat, den die anderen beiden größtenteils auslassen: Den östlichen Mittelmeerraum. Mit seinen lateinischen historiae Philippicae verfasste er ein Werk, das bis ins 5. Jh. n. Chr einzigartig war. Und nur dank des fleißigen Schreiber Iustin, der aus Interesse am Werk, Trogus Abhandlung zusammengefasst hat, haben wir diese phantatische Geschichte erhalten. Doch mehr dazu und was wir über diese spannende Konstellation aus zwei Autoren wissen, erfahrt ihr in der neuesten Folge. Textstelle 1: Praefatio: Cum multi ex Romanis etiam consularis dignitatis viri res Romanas Graeco peregrinoque sermone in historiam contulissent, seu aemulatione gloriae sive varietate et novitate operis delectatus vir priscae eloquentiae, Trogus Pompeius, Graecas et totius orbis historias Latino sermon conposuit, ut, cum nostra Graece, Graeca quoque nostra lingua legi possent, prorsus rem magni et animi et corporis adgressus. Nam cum plerisque auctoribus singulorum regum vel populorum res gestas scribentibus opus suum ardui laboris videatur, nonne nobis Pompeius Herculea audacia orbem terrarum adgressus videri debet, cuius libris omnium saeculorum, regum, nationum populorumque res gestae continentur? Textstelle 2: Praefatio: Horum igitur quattuor et quadraginta voluminum (nam totidem edidit) per otium, quo in urbe versabamur, cognitione quaeque dignissima excerpsi et omissis his, quae nec cognoscendi voluptate iucunda nec exemplo erant necessaria, breve veluti florum corpusculum feci, ut haberent et qui Graece didicissent, quo admonerentur,et qui non didicissent, quo instruerentur. Textstelle 3: 43,1 Parthicis orientalibusque ac totius propemodum orbis rebus explicitis ad initia Romanae urbis Trogus veluti post longam peregrinationem domum revertitur, ingrati civis officium existimans, si, cum omnium gentium res gestas inlustraverit, de sola tantum patria taceat. Breviter igitur initia Romani imperii perstringit, ut nec modum propositi operis excedat nec utique originem urbis, quae est caput totius orbis, silentio praetermittat.
Textstelle 4: 43,5 In postremo libro Trogus: maiores suos a Vocontiis originem ducere; avum suum Trogum Pompeium Sertoriano bello civitatem a Cn. Pompeio percepisse, patruum Mithridatico bello turmas equitum sub eodem Pompeio duxisse; patrem quoque sub C. Caesare militasse epistularumque et legationum, simul et anuli curam habuisse.
Textstelle 5: 38,4 Optandum sibi fuisse ait, ut de eo liceret consulere, bellum ne sit cum Romanis an pax habenda; quin vero sit resistendum inpugnantibus, ne eos quidem dubitare, qui spe victoriae careant; quippe adversus latronem, si nequeant pro salute, pro ultione tamen sua omnes ferrum stringere. Ceterum quia non id agitur, an liceat quiescere non tantum animo hostiliter, sed etiam proelio congressis, consulendum, qua ratione ac spe coepta bella sustineant. Esse autem sibi victoriae fiduciam, si sit illis animus; Romanosque vinci posse cognitum non sibi magis quam ipsis militibus, qui et in Bithynia Aquilium et Malthinum in Cappadocia fuderint. […] Simul et a Germania Cimbros, inmensa milia ferorum atque inmitium populorum, more procellae inundasse Italiam; quorum etsi singula bella sustinere Romani possent, universis tamen obruantur, ut ne vacaturos quidem bello suo putet. Textstelle 6: 38,3 quam [orationem] obliquam Pompeius Trogus exposuit, quoniam in Livio et in Sallustio reprehendit, quod contiones directas pro sua oratione operi suo inserendo historiae modum excesserint.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Textstelle 4: 43,5 In postremo libro Trogus: maiores suos a Vocontiis originem ducere; avum suum Trogum Pompeium Sertoriano bello civitatem a Cn. Pompeio percepisse, patruum Mithridatico bello turmas equitum sub eodem Pompeio duxisse; patrem quoque sub C. Caesare militasse epistularumque et legationum, simul et anuli curam habuisse.
Textstelle 5: 38,4 Optandum sibi fuisse ait, ut de eo liceret consulere, bellum ne sit cum Romanis an pax habenda; quin vero sit resistendum inpugnantibus, ne eos quidem dubitare, qui spe victoriae careant; quippe adversus latronem, si nequeant pro salute, pro ultione tamen sua omnes ferrum stringere. Ceterum quia non id agitur, an liceat quiescere non tantum animo hostiliter, sed etiam proelio congressis, consulendum, qua ratione ac spe coepta bella sustineant. Esse autem sibi victoriae fiduciam, si sit illis animus; Romanosque vinci posse cognitum non sibi magis quam ipsis militibus, qui et in Bithynia Aquilium et Malthinum in Cappadocia fuderint. […] Simul et a Germania Cimbros, inmensa milia ferorum atque inmitium populorum, more procellae inundasse Italiam; quorum etsi singula bella sustinere Romani possent, universis tamen obruantur, ut ne vacaturos quidem bello suo putet. Textstelle 6: 38,3 quam [orationem] obliquam Pompeius Trogus exposuit, quoniam in Livio et in Sallustio reprehendit, quod contiones directas pro sua oratione operi suo inserendo historiae modum excesserint.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
01.05.2026
52 Minuten
Nach unserer kurzen (bzw. Sinas längeren) Pause, sind wir wieder gemeinsam für euch da und reden dieses Mal darüber, womit Sina sich in ihrer Bachelorarbeit beschäftigt hat, nämlich mit Martials Umgang mit mythologischen und historischen Figuren, die als berühmte exempla und/oder Helden bekannt sind, in seinen Epigrammen. Damit knüpfen wir thematisch an Folge 19 an.
Textstellen:
10.4
Qui legis Oedipoden caligantemque Thyesten,
Colchidas et Scyllas, quid nisi monstra legis?
quid tibi raptus Hylas, quid Parthenopaeus et Attis,
quid tibi dormitor proderit Endymion,
exutusve puer pinnis labentibus, aut qui
odit amatrices Hermaphroditus aquas?
quid te vana iuvant miserae ludibria chartae?
hoc lege, quod possit dicere vita ‘meum est.’
non hic Centauros, non Gorgonas Harpyiasque
invenies: hominem pagina nostra sapit.
sed non vis, Mamurra, tuos cognoscere mores
nec te scire: legas Aetia Callimachi.
9.45
Miles Hyperboreos modo, Marcelline, triones
et Getici tuleras sidera pigra poli:
ecce Promethei rupes et fabula montis
quam prope sunt oculis nunc adeunda tuis!
videris inmensis cum conclamata querelis
saxa senis, dices ‘durior ipse fuit.’
et licet haec addas: ‘potuit qui talia ferre,
humanum merito finxerat ille genus.’
7.42
Muneribus cupiat si quis contendere tecum,
audeat hic etiam, Castrice, carminibus.
nos tenues in utroque sumus vincique parati:
inde sopor nobis et placet alta quies.
tam mala cur igitur dederim tibi carmina, quaeris?
Alcinoo nullum poma dedisse putas?
5.51
Hic, qui libellis praegravem gerit laevam,
notariorum quem premit chorus levis,
qui codicillis hinc et inde prolatis
epistolisque commodat gravem voltum
similis Catoni Tullioque Brutoque,
exprimere, Rufe, fidiculae licet cogant,
have Latinum, χαιρε non potest Graecum.
si fingere istud me putas, salutemus.
11.5
si redeant veteres, ingentia nomina, patres,
llysium liceat si vacuare nemus:
te colet invictus pro libertate Camillus,
aurum Fabricius te tribuente volet;
te duce gaudebit Brutus, tibi Sulla cruentus
imperium tradet, cum prositurus erit;
et te private cum Caesare Magnus amabit,
donabit totas et tibi Crassus opes.
ipse quoque infernis revocatus Ditis ab umbris
si Cato reddatur, Caesarianus erit.
Literatur:
MORENO SOLDEVILA, Rosario/ MARINA CASTILLO, Alberto/ FERNÁNDEZ VALVERDE, Juan, A prosopography to Martial's epigrams, Berlin/ Boston: De Gruyter 2019.
SCHMITZ, Christine, Drei entführte Frauen und ein verlassener Entführer. Martial. Epigramm 12, 52, in: Gymnasium 112 (3), 2005, S. 229–240.
SCHMITZ, Christine, Ein „Nesthocker“. Prokne und andere Schwalben. Martial 5, 67, in: Philologus 151 (1), 2007, S. 115–126.
HOLZBERG, Niklas, Martial und das antike Epigramm. Eine Einführung, Darmstadt: WBG 22012 (2002).
LORENZ, Sven, Erotik und Panegyrik. Martials epigrammatische Kaiser, (Classica Mo nacensia 23), Tübingen: Narr 2002.
SULLIVAN, John P., Martial: the unexpected classic. A literary and historical study. Cambridge: Cambridge Univ. Press 1991.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Textstellen:
10.4
Qui legis Oedipoden caligantemque Thyesten,
Colchidas et Scyllas, quid nisi monstra legis?
quid tibi raptus Hylas, quid Parthenopaeus et Attis,
quid tibi dormitor proderit Endymion,
exutusve puer pinnis labentibus, aut qui
odit amatrices Hermaphroditus aquas?
quid te vana iuvant miserae ludibria chartae?
hoc lege, quod possit dicere vita ‘meum est.’
non hic Centauros, non Gorgonas Harpyiasque
invenies: hominem pagina nostra sapit.
sed non vis, Mamurra, tuos cognoscere mores
nec te scire: legas Aetia Callimachi.
9.45
Miles Hyperboreos modo, Marcelline, triones
et Getici tuleras sidera pigra poli:
ecce Promethei rupes et fabula montis
quam prope sunt oculis nunc adeunda tuis!
videris inmensis cum conclamata querelis
saxa senis, dices ‘durior ipse fuit.’
et licet haec addas: ‘potuit qui talia ferre,
humanum merito finxerat ille genus.’
7.42
Muneribus cupiat si quis contendere tecum,
audeat hic etiam, Castrice, carminibus.
nos tenues in utroque sumus vincique parati:
inde sopor nobis et placet alta quies.
tam mala cur igitur dederim tibi carmina, quaeris?
Alcinoo nullum poma dedisse putas?
5.51
Hic, qui libellis praegravem gerit laevam,
notariorum quem premit chorus levis,
qui codicillis hinc et inde prolatis
epistolisque commodat gravem voltum
similis Catoni Tullioque Brutoque,
exprimere, Rufe, fidiculae licet cogant,
have Latinum, χαιρε non potest Graecum.
si fingere istud me putas, salutemus.
11.5
si redeant veteres, ingentia nomina, patres,
llysium liceat si vacuare nemus:
te colet invictus pro libertate Camillus,
aurum Fabricius te tribuente volet;
te duce gaudebit Brutus, tibi Sulla cruentus
imperium tradet, cum prositurus erit;
et te private cum Caesare Magnus amabit,
donabit totas et tibi Crassus opes.
ipse quoque infernis revocatus Ditis ab umbris
si Cato reddatur, Caesarianus erit.
Literatur:
MORENO SOLDEVILA, Rosario/ MARINA CASTILLO, Alberto/ FERNÁNDEZ VALVERDE, Juan, A prosopography to Martial's epigrams, Berlin/ Boston: De Gruyter 2019.
SCHMITZ, Christine, Drei entführte Frauen und ein verlassener Entführer. Martial. Epigramm 12, 52, in: Gymnasium 112 (3), 2005, S. 229–240.
SCHMITZ, Christine, Ein „Nesthocker“. Prokne und andere Schwalben. Martial 5, 67, in: Philologus 151 (1), 2007, S. 115–126.
HOLZBERG, Niklas, Martial und das antike Epigramm. Eine Einführung, Darmstadt: WBG 22012 (2002).
LORENZ, Sven, Erotik und Panegyrik. Martials epigrammatische Kaiser, (Classica Mo nacensia 23), Tübingen: Narr 2002.
SULLIVAN, John P., Martial: the unexpected classic. A literary and historical study. Cambridge: Cambridge Univ. Press 1991.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
01.04.2026
1 Minute
Nach einer kurzen, aber dennoch zu langen Pause sind wir passend zum Frühling wieder für euch da und haben euch einen Klassiker des Lateinunterrichts mitgebracht: Die Metamorphosen des Ovid. Noch heute sind viele Geschichten aus diesem bedeutenden Epos bekannt und werden immer wieder aufgegriffen: Pyramus und Thisbe, Ikarus, der zu nah an die Sonne flog oder die tragische Liebesgeschichte zwischen einem jungen Mann, der sein eigenes Spiegelbild liebte, und seiner Verehrerin, die stets nur seine letzten Worte wiederholen konnte - Narciussus und Echo. Sie alle werden nur zu gerne immer wieder aufgegriffen. Zusammen mit unserem heutigen Gast widmet sich Gero dem Mythos um Pygmalion, der sich nach seiner perfekten Frau sehnt und dafür Venus um Beistand bittet. An dieser Stelle ein kurzer Disclaimer: Diese Folge thematisiert sexuelle Übergriffigkeit und Gewalt. Wir sind uns bewusst, dass dieses Thema für einige Höhrer*innen belastend sein kann. Allerdings sind solche Themen nicht nur Teil des überlieferten Corpus, sondern waren elementarer Bestandteil des antiken Diskurses und sollten auch deshalb in unseren Augen kritisch thematisiert werden. Das beabsichtigen wir mit dieser Folge. Solltet ihr von euch wissen, dass euch entsprechende Themen stark belasten, überspringt gerne diese Folge und wir würden uns freuen euch in der nächsten Folge wieder begrüßen zu dürfen. Ov. met. 10,243-249:
Quas quia Pygmalion aevum per crimen agentis
viderat, offensus vitiis, quae plurima menti
femineae natura dedit, sine coniuge caelebs
vivebat thalamique diu consorte carebat.
interea niveum mira feliciter arte
sculpsit ebur formamque dedit, qua femina nasci
nulla potest, operisque sui concepit amorem.
Ov. met. 10,250-258: Virginis est verae facies, quam vivere credas
et, si non obstet reverentia, velle moveri:
ars adeo latet arte sua. miratur et haurit
pectore Pygmalion simulati corporis ignes.
saepe manus operi temptantes admovet, an sit
corpus an illud ebur, nec adhuc ebur esse fatetur.
oscula dat reddique putat loquiturque tenetque
et credit tactis digitos insidere membris
et metuit, pressos veniat ne livor in artus.
Ov. met. 10,280-289: ut rediit, simulacra suae petit ille puellae
incumbensque toro dedit oscula: visa tepere est;
admovet os iterum, manibus quoque pectora temptat:
temptatum mollescit ebur positoque rigore
subsidit digitis ceditque, ut Hymettia sole
cera remollescit tractataque pollice multas
flectitur in facies ipsoque fit utilis usu.
dum stupet et medio gaudet fallique veretur,
rursus amans rursusque manu sua vota retractat;
corpus erat: saliunt temptatae pollice venae. _________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Quas quia Pygmalion aevum per crimen agentis
viderat, offensus vitiis, quae plurima menti
femineae natura dedit, sine coniuge caelebs
vivebat thalamique diu consorte carebat.
interea niveum mira feliciter arte
sculpsit ebur formamque dedit, qua femina nasci
nulla potest, operisque sui concepit amorem.
Ov. met. 10,250-258: Virginis est verae facies, quam vivere credas
et, si non obstet reverentia, velle moveri:
ars adeo latet arte sua. miratur et haurit
pectore Pygmalion simulati corporis ignes.
saepe manus operi temptantes admovet, an sit
corpus an illud ebur, nec adhuc ebur esse fatetur.
oscula dat reddique putat loquiturque tenetque
et credit tactis digitos insidere membris
et metuit, pressos veniat ne livor in artus.
Ov. met. 10,280-289: ut rediit, simulacra suae petit ille puellae
incumbensque toro dedit oscula: visa tepere est;
admovet os iterum, manibus quoque pectora temptat:
temptatum mollescit ebur positoque rigore
subsidit digitis ceditque, ut Hymettia sole
cera remollescit tractataque pollice multas
flectitur in facies ipsoque fit utilis usu.
dum stupet et medio gaudet fallique veretur,
rursus amans rursusque manu sua vota retractat;
corpus erat: saliunt temptatae pollice venae. _________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Mehr
Über diesen Podcast
Bei uns gibt es immer am 01. eines Monats eine neue Folge, in der
wir uns mit lateinischen Texten befassen. Dabei präsentieren wir
euch abwechselnd lateinische Autoren und ihre Werke und wollen euch
anhand von kurzen, exemplarischen Auszügen den Inhalt näher
bringen. Wir, das sind Gero und Sina, zwei Latein-Studierende aus
Osnabrück und wir hoffen, dass wir euch ein wenig unser Interesse
an lateinischer Literatur näherbringen können. Unser Ziel ist es,
Texte in ihren Kontext einzuordnen, Eigentümlichkeiten aufzudecken
und Interpretationsansätze aufzuzeigen und das auf eine
unterhaltsame Weise. Habt ihr also Interesse an Latein, müsst euch
mit Latein in der Schule befassen oder würdet einfach gerne mehr
über das Leben von Menschen vor 2000 Jahren erfahren, dann seid ihr
hier genau richtig. Hört gerne mal rein, es wird sich lohnen. Denn
wir sind mit unserem Latein noch nicht am Ende und mit uns seid ihr
es auch. Intromusik: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free
Music Archive)(CC BY-SA)
Kommentare (0)
Melde Dich an, um einen Kommentar zu schreiben.