Re-Connect Week 1 - Intro เงียบสงบและลำพัง

สัปดาห์ที่หนึ่ง: เงียบสงบและลำพัง “จงนิ่งเสีย และรู้เถิด
ว่าเราคือพระเจ้า…” สดุดี 46:10
เมื่อเราแสวงหาวิธีรักษาวินัยในฝ่ายจิตวิญญาณต่างๆ (Spiritual
Disciplines) เพื่อที่จะทำให้เราใกล้ชิดพระเจ้าได้มากขึ้น
เราก็จะมาเริ่มที่ความเงียบสงบและการใช้เวลาตามลำพัง
ผู้ติดตามพระเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจในทุกยุคทุกสมัยที่ตั้งใจอย่างแน่วแน่ในการหาเวลาเพื่อจะได้ยินและเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระเจ้าจะใช้การเงียบสงบและการอยู่ลำพัง
หากเราปราศจากความเงียบสงบและการอยู่ลำพัง
เราจะไม่มีทางใกล้ชิดพระเจ้าได้เลย
เพราะจะมีเสียงอื่นๆมากมายที่มาแย่งและดึงความสนใจ
ความทุ่มเทและความผูกผันที่เรามีให้พระเจ้าไป (commitment –
แปลด้วยสองคำว่าความทุ่มเทและความผูกผัน) Basil Pennington
อธิบายความสำคัญของความนิ่งเพื่อที่เราจะจดจ่อที่พระเจ้าได้
ผ่านการเปรียบกับบ่อน้ำ เมื่อเราโยนหินลงบนบ่อน้ำ
ก้อนหินจะทำให้เกิดระลอกที่ส่งไปถึงฝั่ง
แต่จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อบ่อน้ำนั้นนิ่ง
เมื่อบ่อน้ำเงียบและนิ่งเราจะเห็นผลกระทบของก้อนหินบนพื้นผิวบ่อน้ำ
แต่เมื่อบ่อน้ำไม่นิ่ง มีการสั่นใหวอยู่แล้ว
แรงกระแทกจากก้อนหินที่โยนลงไปในน้ำก็หลุดลอดสายตาเราไป
ในเวลาเดียวกัน เมื่อลมมาทำให้เกิดคลื่น
ก้อนหินก็ไม่สามารถทำให้เกิดคลื่นได้
เมื่อมีพายุใหญ่และความปั่นป่วนตามมาก็จะไม่มีใครสังเกตเห็นคลื่นเล็กๆที่เกิดจากก้อนหินและจะหลงไปในคลื่นที่ใหญ่กว่า
ความนิ่งจึงเป็นสิ่งจำเป็นก่อนที่เราจะเปิดรับเพื่อจะได้ยินและเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระเจ้าได้
ดูเหมือนว่า เมื่ออยู่ในโลกเราจะถูกกลืนโดยเสียงรบกวนและผู้คน
ซึ่งเรามักจะพูดถึงมลพิษทางเสียง
จึงเป็นเรื่องที่ยากมากจนเกือบเป็นไปไม่ได้ที่เราจะนิ่งและสัมผัสการสถิตอยู่ของพระเจ้า
โดยเฉพาะการที่พระองค์ทรงอยู่กับเรา ณ เวลานี้
นอกจากนี้เรายังถูกขับเคลื่อนด้วยความต้องการที่จะยุ่งอยู่ตลอดเวลาเพราะเราเห็นคุณค่าและให้คุณค่ากับสิ่งที่เราทำ
ดังนั้นการที่เราเงียบสงบและอยู่ลำพังเป็นช่วงๆ
จึงดูเหมือนเป็นสิ่งที่ไม่เกิดผลและสำหรับบางคนอาจจะมองว่าเป็นสิ่งที่ไร้ค่า
เพราะเรามองว่าและคิดว่าเราไม่ได้ทำอะไรที่เป็นที่จับต้องได้เลย
แต่หากเราต้องการจะได้ยินเสียงของพระเจ้าเราจำต้องเข้าสู่การยอมจำนน
เพื่อที่จะใกล้ชิดพระองค์ในระดับลึก (surrendered intimacy)
เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วเราจึงจะได้ยินเสียงและได้ฟังเสียงอันอ่อนโยนของพระเจ้า