Skończyły się wakacje i wszyscy rzucili się do pracy, a dokładniej:
wpadli w przepracowanie, które jest tak immanentną cechą
współczesnej kultury, że w niemal każdej dziedzinie życia
nastawieni jesteśmy na produktywność i maksymalizację efektów.
Tymczasem „człowiek nie jest maszyną, nawet jeśli
kapitalizm uporczywie próbuje go do tego sprowadzić”. Chyba musimy
nauczyć się odpoczywać naprawdę (nie po to, by zaliczyć nowe
wrażenia na wakacjach) O kulturze przepracowania
świetnie pisze Mona Chollet w książce „Nie dać się poczuciu winy”.
Czy wiecie, że wg niej wygląda na to, że współczesna ludzka
fascynacja kotami ma silny związek z tym, że one po prostu są:
wspaniałe i całkowicie nieprzydatne, a poczucie winy jest im
uczuciem nieznanym?
W Sztokholmie powstało właśnie pierwsze w Szwecji „centrum
regulacji układu nerwowego” czyli odpoczynku, jeśli takie centrum
powstaje w kraju, w którym cztery tygodnie urlopu latem to norma,
to coś jest na rzeczy, kapitalizm odebrał nam naturalną zdolność
odpoczywania.
Dla wielu ludzi odpoczynkiem może być dom, ale czym on w ogóle
jest? Na to pytanie odpowiedziało wiele Patronek i Patronów Morza
możliwości, w tym odcinku posłuchacie ich przemyśleń.A w „Księdze
duchów” Siri Hustvedt pisze o domu tak: „W tym domu wołaliśmy
do siebie z różnych pięter; w zielonych fotelach w salonie
czytaliśmy na głos rękopisy – on moje, a ja jego; siedzieliśmy w
ogrodzie, a ja wskazywałam rozwijające się tulipany lub róże w
szczycie kwitnienia, bo obawiałam się, że zapomni spojrzeć i
przeoczy ten moment. Róże kwitną teraz bez niego.” Ta książka
napisana po śmierci męża Paula Austera jest nierówna, chwilami
świetna i przejmująca, chwilami przydałby się jej… redaktor. Za to
genialnym filmem, którego nie wolno przegapić jest dokument o Siri
Hustvedt (w którym pojawia się też Paul Auster) „Dance Around the
Self”. Bardzo Wam go polecam!
A poza tym, jeśli ktoś jeszcze nie zobaczył wspaniałej komedii (czy
tragikomedii?) Olivii Wilde „Zaproszenie”, to czas biec do
kina. To kameralne, zbudowane na dialogu i doskonałej grze
aktorskiej kino, jakie kocham. Opowieść o tym, jak bardzo może nie
działać niby dobre małżeństwo i co z tym ewentualnie zrobić -
jednoznacznego przepisu jednak brak. Film ten może budzić niepokój
w kraju, w którym za długie pożycie małżeńskie można otrzymać
odznaczenie prezydenta (moi szwedzcy znajomi są w szoku, że tak
jest), ale jest naprawdę mądry, zabawny i nie do przegapienia. A w
dialogach słychać - zwłaszcza w słowach Piny granej przez Penelope
Cruz - wiele myśli uwielbianej w Polsce Esther Perel, która była
konsultantką filmu.
Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz
️ Możesz wesprzeć ten podcast na
Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz
Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl
️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz
Kommentare (0)
Melde dich an, um einen Kommentar zu schreiben.