Noch nicht am Ende - Der Latein-Podcast Archiv
32 Episoden
43 Minuten
Pünktlich zum Einjährigen und zum Beginn des Jahres 2025 wollen wir uns einmal ansehen, wie die Römer das neue Jahr begonnen haben und welche Gedanken mit dem Jahreswechsel verknüpft waren. Dafür werfen wir einen Blick in das erste Buch von Ovids Fasti. Hier widmet sich der Dichter dem Monat Januar der bereits seit der Kalenderreform unter König Numa das neue Jahr einleitet. Welche Bräuche damit verbunden sind und was ein urrömischer Gott mit der ganzen Sache zu tun hat, erfahrt ihr in unserer Jubiläumsfolge. Viel Spaß!!!
Textstellen:
Ov. Fast. 1, 63-88
Ecce tibi faustum, Germanice, nuntiat annum
inque meo primum carmine Ianus adest.
lane biceps, anni tacite labentis origo,
solus de superis qui tua terga vides,
dexter ades ducibus, quorum secura labore
otia terra ferax, otia pontus habet:
dexter ades patribusque tuis populoque Quirini
et resera nutu candida templa tuo.
prospera lux oritur: linguis animisque favete;
nunc dicenda bona sunt bona verba die.
lite vacent aures, insanaque protinus absint
iurgia: differ opus, livida turba, tuum.
cernis, odoratis ut luceat ignibus aether,
et sonet accensis spica Cilissa focis?
fiamma nitore suo templorum verberat aurum
et tremulum summa spargit in aede iubar.
vestibus intactis Tarpeias itur in arces,
et populus festo concolor ipse suo est,
iamque novi praeeunt fasces, nova purpura fulget,
et nova conspicuum pondera sentit ebur.
colla rudes operum praebent ferienda iuvenci,
quos aluit campis herba Falisca suis.
Iuppiter arce sua totum cum spectet in orbem,
nil nisi Romanum, quod tueatur, habet,
salve, laeta dies, meliorque revertere semper,
a populo rerum digna potente coli.
Textstelle 2:
Ovid, fast. 1,
-- die weiteren Textstellen folgen später--
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Textstellen:
Ov. Fast. 1, 63-88
Ecce tibi faustum, Germanice, nuntiat annum
inque meo primum carmine Ianus adest.
lane biceps, anni tacite labentis origo,
solus de superis qui tua terga vides,
dexter ades ducibus, quorum secura labore
otia terra ferax, otia pontus habet:
dexter ades patribusque tuis populoque Quirini
et resera nutu candida templa tuo.
prospera lux oritur: linguis animisque favete;
nunc dicenda bona sunt bona verba die.
lite vacent aures, insanaque protinus absint
iurgia: differ opus, livida turba, tuum.
cernis, odoratis ut luceat ignibus aether,
et sonet accensis spica Cilissa focis?
fiamma nitore suo templorum verberat aurum
et tremulum summa spargit in aede iubar.
vestibus intactis Tarpeias itur in arces,
et populus festo concolor ipse suo est,
iamque novi praeeunt fasces, nova purpura fulget,
et nova conspicuum pondera sentit ebur.
colla rudes operum praebent ferienda iuvenci,
quos aluit campis herba Falisca suis.
Iuppiter arce sua totum cum spectet in orbem,
nil nisi Romanum, quod tueatur, habet,
salve, laeta dies, meliorque revertere semper,
a populo rerum digna potente coli.
Textstelle 2:
Ovid, fast. 1,
-- die weiteren Textstellen folgen später--
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
37 Minuten
In unserer 16. Folge werfen wir einen Blick auf den antiken Fabeldichter Phaedrus, seine Fabeln und auch kurz auf dessen Vorbild, Aesop. Wie sind die Fabeln der Antike aufgebaut? Welche Intention verfolgt der Dichter mit ihrer Veröffentlichung? Zu welchem Zweck wurden sie überhaupt gelesen? Und war das Lektüre für jeden?
Das erfahrt ihr in dieser Folge, viel Spaß!
Hinweis zum Opener: Gero bezieht sich auf Phaed.Fab. 1,13 :)
Textstellen:
Phaed.Fab. 1,pr.
Prologus
Aesopus auctor quam materiam repperit,
hanc ego polivi versibus senariis.
duplex libelli dos est: quod risum movet
et quod prudentis vitam consilio monet.
calumniari si quis autem voluerit,
quod arbores loquantur, non tantum ferae,
fictis iocari nos meminerit fabulis.
Phaed.Fab. 4,2
Ioculare tibi videtur, et sane levi,
dum nihil habemus maius, calamo ludimus.
sed diligenter intuere has nenias:
quantam sub illis utilitatem reperies!
non semper ea sunt quae videntur; decipit
frons prima multos: rara mens intellegit
quod interiore condidit cura angulo.
hoc ne locutus sine mercede existimer,
fabellam adiciam de mustela et muribus.
Mustela cum annis et senecta debilis
mures veloces non valeret assequi,
involvit se farina et obscuro loco
abiecit neglegenter. mus escam putans
assiluit et compressus occubuit neci.
alter similiter, deinde perit et tertius.
mox venit aliquot saeculis retorridus
qui saepe laqueos et muscipula effugerat;
proculque insidias cernens hostis callidi:
‘sic valeas’ inquit ‘ut farina es quae iaces!
Phaed.Fab. 4,23
De Simonide
Homo doctus in se semper divitias habet.
Simonides, qui scripsit egregium melos,
quo paupertatem sustineret facilius,
circum ire coepit urbes Asiae nobiles,
mercede accepta laudes victorum canens.
hoc genere quaestus postquam locuples factus est, redire in patriam voluit cursu pelagio;
erat autem, ut aiunt, natus in Cea insula:
ascendit navem, quam tempestas horrida
simul et vetustas medio dissolvit mari.
hi zonas, illi res pretiosas colligunt,
subsidium vitae. quidam curiosior:
‘Simonide, tu ex opibus nil sumis tuis?’
‘mecum’ inquit ‘mea sunt cuncta.’ tunc pauci enatant,
quia plures onere degravati perierant.
praedones adsunt, rapiunt, quod quisque extulit,
nudos relinquunt. forte Clazomenae prope
antiqua fuit urbs, quam petierunt naufragi.
hic litterarum quidam studio deditus,
Simonidis qui saepe versus legerat
eratque absentis admirator maximus,
sermone ab ipso cognitum cupidissime
ad se recepit; veste, nummis, familia
hominem exornavit. ceteri tabulam suam
portant rogantes victum. quos casu obvios
Simonides ut vidit: ‘dixi’ inquit ‘mea
mecum esse cuncta; vos quod rapuistis perit.’
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Das erfahrt ihr in dieser Folge, viel Spaß!
Hinweis zum Opener: Gero bezieht sich auf Phaed.Fab. 1,13 :)
Textstellen:
Phaed.Fab. 1,pr.
Prologus
Aesopus auctor quam materiam repperit,
hanc ego polivi versibus senariis.
duplex libelli dos est: quod risum movet
et quod prudentis vitam consilio monet.
calumniari si quis autem voluerit,
quod arbores loquantur, non tantum ferae,
fictis iocari nos meminerit fabulis.
Phaed.Fab. 4,2
Ioculare tibi videtur, et sane levi,
dum nihil habemus maius, calamo ludimus.
sed diligenter intuere has nenias:
quantam sub illis utilitatem reperies!
non semper ea sunt quae videntur; decipit
frons prima multos: rara mens intellegit
quod interiore condidit cura angulo.
hoc ne locutus sine mercede existimer,
fabellam adiciam de mustela et muribus.
Mustela cum annis et senecta debilis
mures veloces non valeret assequi,
involvit se farina et obscuro loco
abiecit neglegenter. mus escam putans
assiluit et compressus occubuit neci.
alter similiter, deinde perit et tertius.
mox venit aliquot saeculis retorridus
qui saepe laqueos et muscipula effugerat;
proculque insidias cernens hostis callidi:
‘sic valeas’ inquit ‘ut farina es quae iaces!
Phaed.Fab. 4,23
De Simonide
Homo doctus in se semper divitias habet.
Simonides, qui scripsit egregium melos,
quo paupertatem sustineret facilius,
circum ire coepit urbes Asiae nobiles,
mercede accepta laudes victorum canens.
hoc genere quaestus postquam locuples factus est, redire in patriam voluit cursu pelagio;
erat autem, ut aiunt, natus in Cea insula:
ascendit navem, quam tempestas horrida
simul et vetustas medio dissolvit mari.
hi zonas, illi res pretiosas colligunt,
subsidium vitae. quidam curiosior:
‘Simonide, tu ex opibus nil sumis tuis?’
‘mecum’ inquit ‘mea sunt cuncta.’ tunc pauci enatant,
quia plures onere degravati perierant.
praedones adsunt, rapiunt, quod quisque extulit,
nudos relinquunt. forte Clazomenae prope
antiqua fuit urbs, quam petierunt naufragi.
hic litterarum quidam studio deditus,
Simonidis qui saepe versus legerat
eratque absentis admirator maximus,
sermone ab ipso cognitum cupidissime
ad se recepit; veste, nummis, familia
hominem exornavit. ceteri tabulam suam
portant rogantes victum. quos casu obvios
Simonides ut vidit: ‘dixi’ inquit ‘mea
mecum esse cuncta; vos quod rapuistis perit.’
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
36 Minuten
In der neuen Folge drekt sich alles um einen der spannensten gerichtsprozesse der römischen Antike und wie Cicero seine Beschreibung der Tat erzählt. Solche Tathergangsbeschrebungen, im Lateinischen als narratio bezeichnet, dienen unter anderem dazu, die eigene Sicht auf die Dinge darzulegen. Aus heutiger Perspektive bieten sie aber viel mehr Möglichkeiten, als nur die bloße Sicht des Redners zu erkennen. Als Beispiel dafür, wofür so eine narratio alles da sein kann und wie man eine gute Geschichten erzählt, dient in der neuen Folge ein Ausschnitt aus der Rede pro Milone.
Textstellen:
Cic. Mil. §24:
P. Clodius, cum statuisset omni scelere in praetura vexare rem publicam videretque ita tracta esse comitia anno superiore ut non multos mensis praeturam gerere posset, qui non honoris gradum spectaret, ut ceteri, sed et L. Paulum conlegam effugere vellet, singulari virtute civem, et annum integrum ad dilacerandam rem publicam quaereret, subito reliquit annum suum seseque in proximum transtulit, non, ut fit, religione aliqua, sed ut haberet, quod ipse dicebat, ad praeturam gerendam, hoc est ad evertendam rem publicam, plenum annum atque integrum.
Cic. Mil. §27:
Interim cum sciret Clodius – neque enim erat id difficile scire a Lanuvinis – iter sollemne, legitimum, necessarium ante diem xiii Kalendas Februarias Miloni esse Lanuvium ad flaminem prodendum, quod erat dictator Lanuvi Milo, Roma subito ipse profectus pridie est ut ante suum fundum, quod re intellectum est, Miloni insidias conlocaret; atque ita profectus est ut contionem turbulentam in qua eius furor desideratus est, quae illo ipso die habita est, relinqueret, quam, nisi obire facinoris locum tempusque voluisset, numquam reliquisset.
Cic. Mil. 28:
Milo autem cum in senatu fuisset eo die quoad senatus est dimissus, domum venit, calceos et vestimenta mutavit, paulisper, dum se uxor, ut fit, comparat, commoratus est, dein profectus id temporis cum iam Clodius, si quidem eo die Romam venturus erat, redire potuisset.
Cic. Mil. 29: Cum autem hic de raeda reiecta paenula desiluisset seque acri animo defenderet, illi qui erant cum Clodio gladiis eductis, partim recurrere ad raedam ut a tergo Milonem adorirentur, partim, quod hunc iam interfectum putarent, caedere incipiunt eius servos qui post erant; ex quibus qui animo fideli in dominum et praesenti fuerunt, partim occisi sunt, partim, cum ad raedam pugnari viderent domino succurrere prohiberentur, Milonem occisum et ex ipso Clodio audirent et re vera putarent, fecerunt id servi Milonis – dicam enim aperte non derivandi criminis causa, sed ut factum est – nec imperante nec sciente nec praesente domino, quod suos quisque servos in tali re facere voluisset.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Textstellen:
Cic. Mil. §24:
P. Clodius, cum statuisset omni scelere in praetura vexare rem publicam videretque ita tracta esse comitia anno superiore ut non multos mensis praeturam gerere posset, qui non honoris gradum spectaret, ut ceteri, sed et L. Paulum conlegam effugere vellet, singulari virtute civem, et annum integrum ad dilacerandam rem publicam quaereret, subito reliquit annum suum seseque in proximum transtulit, non, ut fit, religione aliqua, sed ut haberet, quod ipse dicebat, ad praeturam gerendam, hoc est ad evertendam rem publicam, plenum annum atque integrum.
Cic. Mil. §27:
Interim cum sciret Clodius – neque enim erat id difficile scire a Lanuvinis – iter sollemne, legitimum, necessarium ante diem xiii Kalendas Februarias Miloni esse Lanuvium ad flaminem prodendum, quod erat dictator Lanuvi Milo, Roma subito ipse profectus pridie est ut ante suum fundum, quod re intellectum est, Miloni insidias conlocaret; atque ita profectus est ut contionem turbulentam in qua eius furor desideratus est, quae illo ipso die habita est, relinqueret, quam, nisi obire facinoris locum tempusque voluisset, numquam reliquisset.
Cic. Mil. 28:
Milo autem cum in senatu fuisset eo die quoad senatus est dimissus, domum venit, calceos et vestimenta mutavit, paulisper, dum se uxor, ut fit, comparat, commoratus est, dein profectus id temporis cum iam Clodius, si quidem eo die Romam venturus erat, redire potuisset.
Cic. Mil. 29: Cum autem hic de raeda reiecta paenula desiluisset seque acri animo defenderet, illi qui erant cum Clodio gladiis eductis, partim recurrere ad raedam ut a tergo Milonem adorirentur, partim, quod hunc iam interfectum putarent, caedere incipiunt eius servos qui post erant; ex quibus qui animo fideli in dominum et praesenti fuerunt, partim occisi sunt, partim, cum ad raedam pugnari viderent domino succurrere prohiberentur, Milonem occisum et ex ipso Clodio audirent et re vera putarent, fecerunt id servi Milonis – dicam enim aperte non derivandi criminis causa, sed ut factum est – nec imperante nec sciente nec praesente domino, quod suos quisque servos in tali re facere voluisset.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
37 Minuten
In dieser Folge blicken wir auf Intrigen, Verrat und Hinterhalte in der Republik des ersten vorchristlichen Jahrhunderts: Die Lage in und um Rom ist von Krisen geprägt. Die Situation spitzt sich zu: es kommt zu immer mehr Spannungen und Feindschaften. Catilina sieht seine Chance und versucht möglichst viele Verbündete für einen politischen Umsturz für sich zu gewinnen. Sein größter Dorn im Auge: Cicero.
Wie Cicero, der im Jahr 63 v. Chr. Konsul war, die Verschwörung aufdeckt und welche Folgen diese für alle Beteiligten hatte, klären wir in unserer 14. Folge.
Textstellen:
Cic. Catil. 1,1
Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, ubi fueris, quos convocaveris, quid consili ceperis, quem nostrum ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit, consul videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit publici consili particeps, notat et designat oculis ad caedem unum quemque nostrum.
Cic. Catil. 3,4
Atque ego, ut vidi, quos maximo furore et scelere esse inflammatos sciebam, eos nobiscum esse et Romae remansisse, in eo omnis dies noctesque consumpsi, ut, quid agerent, quid molirentur, sentirem ac viderem, ut, quoniam auribus vestris propter incredibilem magnitudinem sceleris minorem fidem faceret oratio mea, rem ita comprehenderem, ut tum demum animis saluti vestrae provideretis, cum oculis maleficium ipsum videretis.
Wie Cicero, der im Jahr 63 v. Chr. Konsul war, die Verschwörung aufdeckt und welche Folgen diese für alle Beteiligten hatte, klären wir in unserer 14. Folge.
Textstellen:
Cic. Catil. 1,1
Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, ubi fueris, quos convocaveris, quid consili ceperis, quem nostrum ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit, consul videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit publici consili particeps, notat et designat oculis ad caedem unum quemque nostrum.
Cic. Catil. 3,4
Atque ego, ut vidi, quos maximo furore et scelere esse inflammatos sciebam, eos nobiscum esse et Romae remansisse, in eo omnis dies noctesque consumpsi, ut, quid agerent, quid molirentur, sentirem ac viderem, ut, quoniam auribus vestris propter incredibilem magnitudinem sceleris minorem fidem faceret oratio mea, rem ita comprehenderem, ut tum demum animis saluti vestrae provideretis, cum oculis maleficium ipsum videretis.
35 Minuten
In der neuen Folge widmen wir uns einem der größten römischen Lyriker – Horaz. Aufgewachsen als Sohn eines Freigelassenen, kämpfte er im Bürgerkrieg nach Caesars Tod auf der Seite der Republikaner und wurde anschließend durch das zweite Triumvirat enteignet. Die Zukunft sah für Quintus Horatius Flaccus im Jahr 41 v. Chr. eigentlich nicht besonders gut aus. Zurück in Rom erkaufte er sich einen Posten als scriba quaestorius und widmete sich nebenbei der Dichtung. Durch seine Freundschaft mit Vergil begann sich Horaz' Situation ab 40 v. Chr. langsam zu verbessern, und er stieg in den höchsten Kreis der Literaten unter Augustus auf – den Maecenas-Kreis. Bis 23 v. Chr. veröffentlichte er die ersten drei Oden-Bücher. Den Beginn des dritten Buches bilden sechs Oden, die in ihrer Rezeption im Laufe der Zeit immer wieder Beachtung fanden, weil sie das Selbstbild und die Sehnsüchte der römischen Aristokratie im frühen Prinzipat widerzuspiegeln scheinen. Worum es genau in diesen sechs, als Römeroden bekannten Gedichten geht und was die Parther mit all dem zu tun haben, erfahrt ihr in unserer neuen Folge...
Die verwendeten Textstellen:
Hor. carm. 3,1,1-16:
Odi profanum volgus et arceo.
favete linguis: carmina non prius
audita Musarum sacerdos
virginibus puerisque canto.
regum timendorum in proprios greges,
reges in ipsos imperium est Iovis,
clari Giganteo triumpho,
cuncta supercilio moventis.
est ut viro vir latius ordinet
arbusta sulcis, hic generosior
descendat in campum petitor,
moribus hic meliorque fama
contendat, illi turba clientium
sit maior: aequa lege Necessitas
sortitur insignis et imos
omne capax movet urna nomen.
Hor. carm. 3,2,1-16
Angustam amice pauperiem pati
robustus acri militia puer
condiscat et Parthos ferocis
vexet eques metuendus hasta
vitamque sub divo et trepidis agat
in rebus. illum ex moenibus hosticis
matrona bellantis tyranni
prospiciens et adulta virgo
suspiret, eheu, ne rudis agminum
sponsus lacessat regius asperum
tactu leonem, quem cruenta
per medias rapit ira caedes.
dulce et decorum est pro patria mori:
mors et fugacem persequitur virum
nec parcit inbellis iuventae
poplitibus timidoque tergo.
Hor. carm. 3,6,1-8; 17-20
Delicta maiorum inmeritus lues,
Romane, donec templa refeceris
aedisque labentis deorum et
foeda nigro simulacra fumo.
dis te minorem quod geris, imperas.
hinc omne principium, huc refer exitum:
di multa neglecti dederunt
Hesperiae mala luctuosae.
[…]
fecunda culpae saecula nuptias
primum inquinavere et genus et domos:
hoc fonte derivata clades
in patriam populumque fluxit.
Die verwendeten Textstellen:
Hor. carm. 3,1,1-16:
Odi profanum volgus et arceo.
favete linguis: carmina non prius
audita Musarum sacerdos
virginibus puerisque canto.
regum timendorum in proprios greges,
reges in ipsos imperium est Iovis,
clari Giganteo triumpho,
cuncta supercilio moventis.
est ut viro vir latius ordinet
arbusta sulcis, hic generosior
descendat in campum petitor,
moribus hic meliorque fama
contendat, illi turba clientium
sit maior: aequa lege Necessitas
sortitur insignis et imos
omne capax movet urna nomen.
Hor. carm. 3,2,1-16
Angustam amice pauperiem pati
robustus acri militia puer
condiscat et Parthos ferocis
vexet eques metuendus hasta
vitamque sub divo et trepidis agat
in rebus. illum ex moenibus hosticis
matrona bellantis tyranni
prospiciens et adulta virgo
suspiret, eheu, ne rudis agminum
sponsus lacessat regius asperum
tactu leonem, quem cruenta
per medias rapit ira caedes.
dulce et decorum est pro patria mori:
mors et fugacem persequitur virum
nec parcit inbellis iuventae
poplitibus timidoque tergo.
Hor. carm. 3,6,1-8; 17-20
Delicta maiorum inmeritus lues,
Romane, donec templa refeceris
aedisque labentis deorum et
foeda nigro simulacra fumo.
dis te minorem quod geris, imperas.
hinc omne principium, huc refer exitum:
di multa neglecti dederunt
Hesperiae mala luctuosae.
[…]
fecunda culpae saecula nuptias
primum inquinavere et genus et domos:
hoc fonte derivata clades
in patriam populumque fluxit.
41 Minuten
Wir werfen heute einen Blick auf die Geschichte des antiken Dramas und dann genauer auf die der römischen Komödie. Was fand man damals lustig? Welche Unterschiede gab es zwischen griechischer und römischer Komödie? Was waren typische Motive und Figuren?
Dann soll es um Plautus' miles gloriosus gehen, seine erste und längste Komödie und zeitgleich das älteste vollständig erhaltene Stück lateinischer Literatur.
Einen kleinen Überblick bekommt ihr auch in unserem Instagram-Beitrag zu dieser Folge auf @nochnichtamende!
Textstellen:
Plaut. Mil. 2,2
Plaut. Mil. 3,1 (ab V. 765)
Dann soll es um Plautus' miles gloriosus gehen, seine erste und längste Komödie und zeitgleich das älteste vollständig erhaltene Stück lateinischer Literatur.
Einen kleinen Überblick bekommt ihr auch in unserem Instagram-Beitrag zu dieser Folge auf @nochnichtamende!
Textstellen:
Plaut. Mil. 2,2
Plaut. Mil. 3,1 (ab V. 765)
33 Minuten
In der neuen Folge widmen wir uns einem der umfangreichsten lateinischen Werke: ab urbe condita von Titus Livius. Über die Zeit hinweg bis heute ein elementares Werk der lateinischen Literatur, das bereits in der Antike viele Autoren wie Tacitus inspiriert hatte. Doch was Livius mit beispielhaften Figuren, den römischen exempla, zu tun hat und wie er diese immer wieder in seine Erzählung einbindet, erfaährt ihr in der neuesten Folge...
Die Lucretia-Passage endet bei Minute 26:30.
Wer noch mehr zu Scaevola und seinem Einsatz für Rom lesen möchte, kann dies entweder über folgenden Link tun: https://de.wikipedia.org/w/index.php?title=Scaevola oder in Livius in Buch zwei in den Kapitel 12 und 13 (2,12,1–2,13,5).
Die verwendeten Textstellen sind:
Liv. 1, praefatio
Hoc illud est praecipue in cognitione rerum salubre ac frugiferum, omnis te exempli documenta in inlustri posita monumento intueri: inde tibi tuaeque rei publicae quod imitere capias, inde foedum inceptu, foedum exitu, quod vites.
Liv. 1,58
Lucretiam sedentem maestam in cubiculo inveniunt. Adventu suorum lacrimae obortae quaerenti que viro 'Satin salve?' 'Minime' inquit; 'quid enim salvi est mulieri amissa pudicitia? Vestigia viri alieni, Conlatine, in lecto sunt tuo; ceterum corpus est tantum violatum, animus insons; mors testis erit. Sed date dexteras fidem que haud inpune adultero fore Sex. est Tarquinius, qui hostis pro hospite priore nocte vi armatus mihi sibi que, si vos viri estis, pestiferum hinc abstulit gaudium'. Dant ordine omnes fidem; consolantur aegram animi avertendo noxam ab coacta in auctorem delicti: Mentem peccare, non corpus, et unde consilium afuerit, culpam abesse.
Liv. 21,39
Nam Hannibalis et apud Romanos iam ante Sagunti excidium celeberrimum nomen erat, et Scipionem Hannibal eo ipso, quod adversus se dux potissimum lectus esset, praestantem virum credebat; et auxerant inter se opinionem, Scipio, quod relictus in Gallia obvius fuerat in Italiam transgresso Hannibali, et conatu tam audaci traiciendarum Alpium et effectu. Occupavit tamen Scipio Padum traicere, et ad Ticinum amnem motis castris, priusquam educeret in aciem, adhortandorum militum causa talem orationem est exorsus.
Die Lucretia-Passage endet bei Minute 26:30.
Wer noch mehr zu Scaevola und seinem Einsatz für Rom lesen möchte, kann dies entweder über folgenden Link tun: https://de.wikipedia.org/w/index.php?title=Scaevola oder in Livius in Buch zwei in den Kapitel 12 und 13 (2,12,1–2,13,5).
Die verwendeten Textstellen sind:
Liv. 1, praefatio
Hoc illud est praecipue in cognitione rerum salubre ac frugiferum, omnis te exempli documenta in inlustri posita monumento intueri: inde tibi tuaeque rei publicae quod imitere capias, inde foedum inceptu, foedum exitu, quod vites.
Liv. 1,58
Lucretiam sedentem maestam in cubiculo inveniunt. Adventu suorum lacrimae obortae quaerenti que viro 'Satin salve?' 'Minime' inquit; 'quid enim salvi est mulieri amissa pudicitia? Vestigia viri alieni, Conlatine, in lecto sunt tuo; ceterum corpus est tantum violatum, animus insons; mors testis erit. Sed date dexteras fidem que haud inpune adultero fore Sex. est Tarquinius, qui hostis pro hospite priore nocte vi armatus mihi sibi que, si vos viri estis, pestiferum hinc abstulit gaudium'. Dant ordine omnes fidem; consolantur aegram animi avertendo noxam ab coacta in auctorem delicti: Mentem peccare, non corpus, et unde consilium afuerit, culpam abesse.
Liv. 21,39
Nam Hannibalis et apud Romanos iam ante Sagunti excidium celeberrimum nomen erat, et Scipionem Hannibal eo ipso, quod adversus se dux potissimum lectus esset, praestantem virum credebat; et auxerant inter se opinionem, Scipio, quod relictus in Gallia obvius fuerat in Italiam transgresso Hannibali, et conatu tam audaci traiciendarum Alpium et effectu. Occupavit tamen Scipio Padum traicere, et ad Ticinum amnem motis castris, priusquam educeret in aciem, adhortandorum militum causa talem orationem est exorsus.
43 Minuten
Briefe, Briefe und noch mehr Briefe – Plinius der Jüngere verfasst in der Zeitspanne von 104 bis 117 n. Chr. insgesamt 369 Briefe. Doch worüber hat er da eigentlich so geschrieben?
Wir reden in dieser Folge über Werk und Vita des Autors, speziell über das Prinzip der amicitia zur Zeit des Prinzipats, über den Vesuvausbruch und über seinen Onkel. Zum Schluss gibt es dann noch einen Erziehungstipp.
Textstellen:
PlinIun. Epist. 1,1
C. PLINIVS SEPTICIO SVO S.
Frequenter hortatus es, ut epistulas, si quas paulo curatius scripsissem, colligerem publicaremque. collegi non servato temporis ordine (neque enim historiam componebam), sed ut quaeque in manus venerat. superest, ut nec te consilii nec me paeniteat obsequii. ita enim fiet, ut eas, quae adhuc neglectae iacent, requiram et, si quas addidero, non supprimam. Vale.
PlinIun. Epist. 6,20
Iam hora diei prima, et adhuc dubius et quasi languidus dies; iam quassatis circumiacentibus tectis, quamquam in aperto loco, angusto tamen, magnus et certus ruinae metus. Tum demum excedere oppido visum; sequitur vulgus attonitum, quodque in pavore simile prudentiae, alienum consilium suo praefert ingentique agmine abeuntis premit et impellit. Egressi tecta consistimus. multa ibi miranda, multas formidines patimur. nam vehicula, quae produci iusseramus, quamquam in pianissimo campo, in contrarias partes agebantur ac ne lapidibus quidem fulta in eodem vestigio quiescebant. praeterea mare in se resorberi et tremore terrae quasi repelli videbamus. Certe processerat litus multaque animalia maris siccis harenis detinebat. ab altero latere nubes atra et horrenda ignei spiritus tortis vibratisque discursibus rupta in longas flammarum figuras dehiscebat; fulguribus illae et similes et maiores erant. […] Iam cinis, adhuc tamen rarus. respicio: densa caligo tergis imminebat, quae nos torrentis modo infusa terrae sequebatur. "deflectamus" inquam, "dum videmus, ne in via strati comitantium turba in tenebris obteramur." vix consideramus, et nox, non qualisinlunis aut nubila, sed qualis in locis clausis lumine exstincto.
PlinIun. Epist. 9,12
C. PLINIVS IVNIORI SVO S. Castigabat quidam filium suum, quod paulo sumptuosius equos et canes emeret. huic ego iuvenc di gresso: "heus tu, numquamne fecisti, quod a patre corripi posset? fecisti dico? non interdum facis, quod filius tuus, si repente pater ille, tu filius, pari gravitate reprehendat? non omnes homines aliquo errore ducuntur? non hic in illo sibi, in hoc alius indulget?" Haec tibi admonitus immodicae severitatis exemplo pro amore mutuo scripsi, ne quando tu quoque filium tuum acerbius duriusque tractares. cogita et ilium puerum esse et te fuisse atque ita hoc, quod es pater, utere, ut memineris et hominem esse te et hominis patrem. Vale.
Aufgrund ihrer Länge passen leider nicht alle Stellen in die Folgenbeschreibung. PlinIun. Epist. 3,11 und 6,16 sind hier ausgespart.
Literatur:
Winsbury, Rex: Pliny the Younger: A Life in Roman Letters, London 2014.
Ludolph, Matthias: Epistolographie und Selbstdarstellungen. Untersuchungen zu den ‚Paradebriefen‘ Plinius des Jüngeren, Tübingen 1997.
Germerodt, Fabian: Amicitia in den Briefen des jüngeren Plinius, Erfurt 2014.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive) (CC BY-SA)
Wir reden in dieser Folge über Werk und Vita des Autors, speziell über das Prinzip der amicitia zur Zeit des Prinzipats, über den Vesuvausbruch und über seinen Onkel. Zum Schluss gibt es dann noch einen Erziehungstipp.
Textstellen:
PlinIun. Epist. 1,1
C. PLINIVS SEPTICIO SVO S.
Frequenter hortatus es, ut epistulas, si quas paulo curatius scripsissem, colligerem publicaremque. collegi non servato temporis ordine (neque enim historiam componebam), sed ut quaeque in manus venerat. superest, ut nec te consilii nec me paeniteat obsequii. ita enim fiet, ut eas, quae adhuc neglectae iacent, requiram et, si quas addidero, non supprimam. Vale.
PlinIun. Epist. 6,20
Iam hora diei prima, et adhuc dubius et quasi languidus dies; iam quassatis circumiacentibus tectis, quamquam in aperto loco, angusto tamen, magnus et certus ruinae metus. Tum demum excedere oppido visum; sequitur vulgus attonitum, quodque in pavore simile prudentiae, alienum consilium suo praefert ingentique agmine abeuntis premit et impellit. Egressi tecta consistimus. multa ibi miranda, multas formidines patimur. nam vehicula, quae produci iusseramus, quamquam in pianissimo campo, in contrarias partes agebantur ac ne lapidibus quidem fulta in eodem vestigio quiescebant. praeterea mare in se resorberi et tremore terrae quasi repelli videbamus. Certe processerat litus multaque animalia maris siccis harenis detinebat. ab altero latere nubes atra et horrenda ignei spiritus tortis vibratisque discursibus rupta in longas flammarum figuras dehiscebat; fulguribus illae et similes et maiores erant. […] Iam cinis, adhuc tamen rarus. respicio: densa caligo tergis imminebat, quae nos torrentis modo infusa terrae sequebatur. "deflectamus" inquam, "dum videmus, ne in via strati comitantium turba in tenebris obteramur." vix consideramus, et nox, non qualisinlunis aut nubila, sed qualis in locis clausis lumine exstincto.
PlinIun. Epist. 9,12
C. PLINIVS IVNIORI SVO S. Castigabat quidam filium suum, quod paulo sumptuosius equos et canes emeret. huic ego iuvenc di gresso: "heus tu, numquamne fecisti, quod a patre corripi posset? fecisti dico? non interdum facis, quod filius tuus, si repente pater ille, tu filius, pari gravitate reprehendat? non omnes homines aliquo errore ducuntur? non hic in illo sibi, in hoc alius indulget?" Haec tibi admonitus immodicae severitatis exemplo pro amore mutuo scripsi, ne quando tu quoque filium tuum acerbius duriusque tractares. cogita et ilium puerum esse et te fuisse atque ita hoc, quod es pater, utere, ut memineris et hominem esse te et hominis patrem. Vale.
Aufgrund ihrer Länge passen leider nicht alle Stellen in die Folgenbeschreibung. PlinIun. Epist. 3,11 und 6,16 sind hier ausgespart.
Literatur:
Winsbury, Rex: Pliny the Younger: A Life in Roman Letters, London 2014.
Ludolph, Matthias: Epistolographie und Selbstdarstellungen. Untersuchungen zu den ‚Paradebriefen‘ Plinius des Jüngeren, Tübingen 1997.
Germerodt, Fabian: Amicitia in den Briefen des jüngeren Plinius, Erfurt 2014.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive) (CC BY-SA)
42 Minuten
In der neuen Folge geht es endlich wieder um einen römischen Autoren. Dieses mal sind wir zurück in der Republik, bzw. in der Zeit zwischen Republik und den Anfängen des Prinzipats. Denn heute geht es um Cornelius Nepos, einen Prosaschriftsteller über den wir nur wenig wissen und von dem leider nur sehr wenig überliefert ist. Die überlieferten Texte sind dabei nur Biographien römsicher und griechischer Feldherren und jeweils eine Biographien zu Cato dem Älteren und Atticus. Was dies aber mit Freundschaft zu tun hat, erfahrt ihr in der neuen Folge.
Wir wünschen euch ganz viel Spaß!
Die verwendeten Textstellen sind:
Cor. Cato-Vita 2,3-4
at Cato, censor cum eodem Flacco factus, severe praefuit ei potestati. Nam et in complures nobiles animadvertit et multas res novas in edictum addidit, qua re luxuria reprimeretur, quae iam tum incipiebat pullulare.circiter annos octoginta, usque ad extremam aetatem ab adulescentia, rei publicae causa suscipere inimicitias non destitit. a multis tentatus non modo nullum detrimentum existimationis fecit, sed, quoad vixit, virtutum laude crevit.
Cor. Atticus Vita 5, 1-3
Habebat avunculum Q. Caecilium, equitem Romanum, familiarem L. Luculli, divitem, difficillima natura: cuius sic asperitatem veritus est, ut, quem nemo ferre posset, huius sine offensione ad summam senectutem retinuerit benevolentiam.Quo facto tulit pietatis fructum. Caecilius enim moriens testamento adoptavit eum heredemque fecit ex dodrante: ex qua hereditate accepit circiter centiens sestertium.Erat nupta soror Attici Q. Tullio Ciceroni, easque nuptias Μ. Cicero conciliarat, cum quo a condiscipulatu vivebat coniunctissime, plus in amicitia valere similitudinem morum quam affinitatem.
Cor. Atticus Vita 10,1-3
Conversa subito fortuna est. ut Antonius rediit in Italiam, nemo non magno in periculo Atticum putarat propter intimam familiaritatem Ciceronis et Bruti. itaque ad adventum imperatorum de foro decesserat, timens proscriptionem, latebatque apud P. Volumnium, cui, ut ostendimus, paulo ante opem tulerat - tanta varietas iis temporibus fuit fortunae, ut modo hi, modo illi in summo essent aut fastigio aut periculo - , habebatque secum Q. Gellium Canum, aequalem simillimumque sui. hoc quoque sit Attici bonitatis exemplum, quod cum eo, quem puerum in ludo cognorat, adeo coniuncte vixit, ut ad extremam aetatem amicitia eorum creverit.
Cor. Atticus Vita 15,1
Mendacium neque dicebat neque pati poterat. itaque eius comitas non sine severitate erat neque gravitas sine facilitate, ut difficile esset intellectu, utrum eum amici magis vererentur an amarent. quidquid rogabatur, religiose promittebat, quod non liberalis, sed levis arbitrabatur polliceri, quod praestare non posset.
Literatur:
Anselm, Sabine: Struktur und Transparenz: eine literaturwissenschaftliche Analyse der Feldherrnviten des Cornelius Nepos, Stuttgart: Steiner 2004.
Blank-Sangmeister, Ursula: Die Atticus-Vita des Cornelius Nepos, Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht 2009.
Sauer, Jochen: Werte und soziale Rollen in der Atticus-Vita des Cornelius Nepos, in: Andreas Haltenhoff (Hg.): Römische Werte und römische Literatur im frühen Prinzipat, Berlin: de Gruyter 2011, S. 113–144.
Verboven, Koenraad: Friendship among the Romans, in: Michael Peachin (Hg.): The Oxford handbook of social relations in the Roman world, Oxford: Oxford Univ. Press 2011, S. 404–420.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Wir wünschen euch ganz viel Spaß!
Die verwendeten Textstellen sind:
Cor. Cato-Vita 2,3-4
at Cato, censor cum eodem Flacco factus, severe praefuit ei potestati. Nam et in complures nobiles animadvertit et multas res novas in edictum addidit, qua re luxuria reprimeretur, quae iam tum incipiebat pullulare.circiter annos octoginta, usque ad extremam aetatem ab adulescentia, rei publicae causa suscipere inimicitias non destitit. a multis tentatus non modo nullum detrimentum existimationis fecit, sed, quoad vixit, virtutum laude crevit.
Cor. Atticus Vita 5, 1-3
Habebat avunculum Q. Caecilium, equitem Romanum, familiarem L. Luculli, divitem, difficillima natura: cuius sic asperitatem veritus est, ut, quem nemo ferre posset, huius sine offensione ad summam senectutem retinuerit benevolentiam.Quo facto tulit pietatis fructum. Caecilius enim moriens testamento adoptavit eum heredemque fecit ex dodrante: ex qua hereditate accepit circiter centiens sestertium.Erat nupta soror Attici Q. Tullio Ciceroni, easque nuptias Μ. Cicero conciliarat, cum quo a condiscipulatu vivebat coniunctissime, plus in amicitia valere similitudinem morum quam affinitatem.
Cor. Atticus Vita 10,1-3
Conversa subito fortuna est. ut Antonius rediit in Italiam, nemo non magno in periculo Atticum putarat propter intimam familiaritatem Ciceronis et Bruti. itaque ad adventum imperatorum de foro decesserat, timens proscriptionem, latebatque apud P. Volumnium, cui, ut ostendimus, paulo ante opem tulerat - tanta varietas iis temporibus fuit fortunae, ut modo hi, modo illi in summo essent aut fastigio aut periculo - , habebatque secum Q. Gellium Canum, aequalem simillimumque sui. hoc quoque sit Attici bonitatis exemplum, quod cum eo, quem puerum in ludo cognorat, adeo coniuncte vixit, ut ad extremam aetatem amicitia eorum creverit.
Cor. Atticus Vita 15,1
Mendacium neque dicebat neque pati poterat. itaque eius comitas non sine severitate erat neque gravitas sine facilitate, ut difficile esset intellectu, utrum eum amici magis vererentur an amarent. quidquid rogabatur, religiose promittebat, quod non liberalis, sed levis arbitrabatur polliceri, quod praestare non posset.
Literatur:
Anselm, Sabine: Struktur und Transparenz: eine literaturwissenschaftliche Analyse der Feldherrnviten des Cornelius Nepos, Stuttgart: Steiner 2004.
Blank-Sangmeister, Ursula: Die Atticus-Vita des Cornelius Nepos, Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht 2009.
Sauer, Jochen: Werte und soziale Rollen in der Atticus-Vita des Cornelius Nepos, in: Andreas Haltenhoff (Hg.): Römische Werte und römische Literatur im frühen Prinzipat, Berlin: de Gruyter 2011, S. 113–144.
Verboven, Koenraad: Friendship among the Romans, in: Michael Peachin (Hg.): The Oxford handbook of social relations in the Roman world, Oxford: Oxford Univ. Press 2011, S. 404–420.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
42 Minuten
In dieser Folge geht es nicht um einen lateinischen Text oder Autoren, sondern um das Studium der lateinischen Sprache. Dafür haben wir einen Gast eingeladen, der fundierte Einblicke in das Studium und alles, was dazugehört, geben kann. Wir sprechen unter anderem darüber, was uns dazu bewegt hat, Latein zu studieren, welche persönlichen Erkenntnisse wir aus dem Studium gewonnen haben, sowie darüber, welche Voraussetzungen man im Allgemeinen mitbringen muss und welche Vorteile das Lateinstudium bietet. Außerdem diskutieren wir, wie es nach dem Studium weitergeht. Wir hoffen, dass ihr viel Spaß mit der neuen Folge habt und vielleicht Lust bekommt, euch auch nach der Schulzeit weiterhin mit dieser faszinierendsten und langlebigsten Sprache zu beschäftigen.
Wenn ihr danach noch Fragen habt und euch weiter informieren wollt, haben wir folgende Ansprechstationen für euch:
Fachschaft Latein:
Homepage: https://www.lili.uni-osnabrueck.de/fachbereich/studium_und_lehre/fachschaften7.html
E-Mail: fslatinistik@uos.de
Instagram: @fs_latinistikuos
Fachstudienberatung der Latinistik (Frau Papenhausen):
Homepage: https://www.lili.uni-osnabrueck.de/institut_fuer_romanistiklatinistik/latinistik/studium_und_lehre/fachstudienberatung.html
E-Mail: rpapenha@uni-osnabrueck.de
Oder ihr könnt euch natürlich gerne auch bei uns melden. Wie gewohnt unter:
nichtamende@gmail.com
oder auf Instagram
@nochnichtamende
Also ganz viel Spaß!!!
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Wenn ihr danach noch Fragen habt und euch weiter informieren wollt, haben wir folgende Ansprechstationen für euch:
Fachschaft Latein:
Homepage: https://www.lili.uni-osnabrueck.de/fachbereich/studium_und_lehre/fachschaften7.html
E-Mail: fslatinistik@uos.de
Instagram: @fs_latinistikuos
Fachstudienberatung der Latinistik (Frau Papenhausen):
Homepage: https://www.lili.uni-osnabrueck.de/institut_fuer_romanistiklatinistik/latinistik/studium_und_lehre/fachstudienberatung.html
E-Mail: rpapenha@uni-osnabrueck.de
Oder ihr könnt euch natürlich gerne auch bei uns melden. Wie gewohnt unter:
nichtamende@gmail.com
oder auf Instagram
@nochnichtamende
Also ganz viel Spaß!!!
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
29 Minuten
Das Gründungsepos Roms: Vergil lehnt sich an Homers Epen - die Ilias und die Odyssee - an und erzählt in seiner Aeneis von dem Helden, der aus dem zerstörten Troja flüchten, mit seinen Gefährten auf langen Irrfahrten leiden und schließlich die Mission erfüllen musste, eine neue Stadt in Italien zu gründen.
In der heutigen Folge unterhalten wir uns über den Inhalt dieses fundamentalen Werkes und warum es beinahe nie veröffentlicht wurde.
Textstellen:
Verg. Aen. 1,1
Arma uirumque cano, Troiae qui primus ab oris
Italiam fato profugus Lauinaque uenit
litora – multum ille et terris iactatus et alto
ui superum, saeuae memorem Iunonis ob iram,
multa quoque et bello passus, dum conderet urbem
inferretque deos Latio; genus unde Latinum
Albanique patres atque altae moenia Romae.
Musa, mihi causas memora, quo numine laeso
quidue dolens regina deum tot uoluere casus
insignem pietate uirum, tot adire labores
impulerit. tantaene animis caelestibus irae?
Verg. Aen. 7,37
Nunc age, qui reges, Erato, quae tempora rerum,
quis Latio antiquo fuerit status, aduena classem
cum primum Ausoniis exercitus appulit
oris, expediam et primae reuocabo exordia pugnae.
tu uatem, tu, diua, mone. dicam horrida bella,
dicam acies actosque animis in funera reges
Tyrrhenamque manum totamque sub arma coactam
Hesperiam. maior rerum mihi nascitur ordo,
maius opus moueo.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
In der heutigen Folge unterhalten wir uns über den Inhalt dieses fundamentalen Werkes und warum es beinahe nie veröffentlicht wurde.
Textstellen:
Verg. Aen. 1,1
Arma uirumque cano, Troiae qui primus ab oris
Italiam fato profugus Lauinaque uenit
litora – multum ille et terris iactatus et alto
ui superum, saeuae memorem Iunonis ob iram,
multa quoque et bello passus, dum conderet urbem
inferretque deos Latio; genus unde Latinum
Albanique patres atque altae moenia Romae.
Musa, mihi causas memora, quo numine laeso
quidue dolens regina deum tot uoluere casus
insignem pietate uirum, tot adire labores
impulerit. tantaene animis caelestibus irae?
Verg. Aen. 7,37
Nunc age, qui reges, Erato, quae tempora rerum,
quis Latio antiquo fuerit status, aduena classem
cum primum Ausoniis exercitus appulit
oris, expediam et primae reuocabo exordia pugnae.
tu uatem, tu, diua, mone. dicam horrida bella,
dicam acies actosque animis in funera reges
Tyrrhenamque manum totamque sub arma coactam
Hesperiam. maior rerum mihi nascitur ordo,
maius opus moueo.
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
36 Minuten
In der neuesten Folge befassen wir uns Tacitus und einem seiner beiden großen Geschichtswerke: den Annales. Dabei liegt der Fokus unter anderem darauf, wie Tacitus auf die Zeit der Republik zurückguckt und wie er an die vorausgegangene Geschichtsschreibung anknüpft. Zentrale Elemente dabei sind unter anderem das Dekadenzdenken, die Darstellung vom Zusammenspiel von Senat und Kaiser und elementare Grundtugenden der senatorischen Aristokratie, die Tacitus beleuchtet. Und jetzt viel Spaß mit der neuen Folge.
Die verwendeten Textstellen sind:
Tac. Ann. 1,75
Tac. Ann. 2,38
Tac. Ann. 6,51
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Die verwendeten Textstellen sind:
Tac. Ann. 1,75
Tac. Ann. 2,38
Tac. Ann. 6,51
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
37 Minuten
In dieser Folge haben wir unseren ersten special guest dabei. Während Sina noch im wohlverdienten Urlaub ist, spricht Gero zusammen mit Marie über ihre Masterarbeit. In dieser beschäftigt sie sich mit den beiden literarischen Figuren Medea und Dido und wie die eine Insprationsquelle für die andere gewesen sein könnte. Neben spannenden Einblicken in eine der prägensten Personen der griechischen Tragödie und in das Nationalepos der Römer, die Aeneis, reden die beiden auch darüber, wie es so ist Abschlussarbeiten in Latein zu schreiben.
35 Minuten
Wie erreicht man ein gutes Leben? Was ist die Aufgabe des Menschen in der Welt? Und was hat die Philosophie damit zu tun?
Seneca thematisiert genau das in den 124 Briefen seines späteren und heute bekanntesten Werkes Epistulae morales und legt seinem Adressaten, Lucilius, dabei seine Moralphilosophie, seine Weisheit und seine Lebenserfahrung in Kombination mit fiktiven Anekdoten dar und gibt Anweisungen und Ratschläge.
Textstellen:
1) Ita fac, mi Lucili: vindica te tibi, et tempus quod adhuc aut auferebatur aut subripiebatur aut excidebat collige et serva. […] Fac ergo, mi Lucili, quod facere te scribis, omnes horas complectere! […] Dum differtur vita transcurrit. (Sen.epist.1)
2) Scio, Lucili, hoc tibi liquere neminem posse beate vivere, ne tolerabiliter quidem, sine sapientiae studio, et beatam vitam perfecta sapientia effici, ceterum tolerabilem etiam inchoata. […] Perseverandum est et assiduo studio robur addendum, donec bona mens sit quod bona voluntas est. […] Illud ante omnia vide, utrum in philosophia an in ipsa vita profeceris. […]
Dicet aliquis: “quid mihi prodest philosophia, si fatum est? Quid prodest, si deus rector est? Quid prodest, si casus imperat?” […] Quidquid est ex his, Lucili, vel si omnia haec sunt, philosophandum est; sive nos inexorabili lege fata constringunt, sive arbiter deus universi cuncta disposuit, sive casus res humanas sine ordine imppellit et iactat, philosophia nos tueri debet. Haec, adhortabitur, ut deo libenter pareamus, ut fortunae contumaciter; haec docebit, ut deum sequaris, feras casum. (Sen.epist.16)
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Seneca thematisiert genau das in den 124 Briefen seines späteren und heute bekanntesten Werkes Epistulae morales und legt seinem Adressaten, Lucilius, dabei seine Moralphilosophie, seine Weisheit und seine Lebenserfahrung in Kombination mit fiktiven Anekdoten dar und gibt Anweisungen und Ratschläge.
Textstellen:
1) Ita fac, mi Lucili: vindica te tibi, et tempus quod adhuc aut auferebatur aut subripiebatur aut excidebat collige et serva. […] Fac ergo, mi Lucili, quod facere te scribis, omnes horas complectere! […] Dum differtur vita transcurrit. (Sen.epist.1)
2) Scio, Lucili, hoc tibi liquere neminem posse beate vivere, ne tolerabiliter quidem, sine sapientiae studio, et beatam vitam perfecta sapientia effici, ceterum tolerabilem etiam inchoata. […] Perseverandum est et assiduo studio robur addendum, donec bona mens sit quod bona voluntas est. […] Illud ante omnia vide, utrum in philosophia an in ipsa vita profeceris. […]
Dicet aliquis: “quid mihi prodest philosophia, si fatum est? Quid prodest, si deus rector est? Quid prodest, si casus imperat?” […] Quidquid est ex his, Lucili, vel si omnia haec sunt, philosophandum est; sive nos inexorabili lege fata constringunt, sive arbiter deus universi cuncta disposuit, sive casus res humanas sine ordine imppellit et iactat, philosophia nos tueri debet. Haec, adhortabitur, ut deo libenter pareamus, ut fortunae contumaciter; haec docebit, ut deum sequaris, feras casum. (Sen.epist.16)
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
34 Minuten
Mit seinem letzten Werk aus dem Herbst 44 v.Chr. verfasste Cicero einen Leitfaden über moralisch richtiges Handel, den er seinem Sohn Marcus widmete. Dieses Buch sollte jungen, aufstrebenden Aristokraten wie seinem Sohn als Richtschnur für ihr Handeln in der Öffentlichkeit dienen. Wir haben uns vier Textstellen ausgesucht, anhand derer sich exemplarisch Ciceros Kernelemente pflichtbewussten Handelns nachvollziehen lassen.
Textstellen:
1) Nam et medium quoddam officium dicitur et perfectum. Perfectum officium rectum – opinor – vocemus, quoniam Graeci κατόρθωμα ⟨vocant⟩; hoc autem commune officium καθῆκον vocant. Atque ea sic definiunt, ut, rectum quod sit, id officium perfectum esse definiant. Medium autem officium id esse dicunt, quod, cur factum sit, ratio probabilis reddi possit. (Cic. off. 1,8)
2) Sed omne, quod est honestum, id quattuor partium oritur ex aliqua. Aut enim in perspicientia veri sollertiaque versatur aut in hominum societate tuenda tribuendoque suum cuique et rerum contractarum fide aut in animi excelsi atque invic+ magnitudine ac robore aut in omnium, quae fiunt quaeque dicuntur, ordine et modo, in quo inest modestia et temperantia. (Cic.off. 1,15)
3) Nihil vero utile, quod non idem honestum, nihil honestum, quod non idem utile sit, saepe testatur, negatque ullam pestem maiorem in vitam hominum invasisse quam eorum opinionem, qui ista distraxerint. (Cic.off. 3,34)
4) Non igitur videtur […] hic aedium venditor celare emptores debuisse.Neque enim id est celare, quicquid reticeas, sed cum, quod tu scias, id ignorare emolumenti tui causa velis eos, quorum intersit id scire. Hoc autem celandi genus quale sit et cuius hominis, quis non videt? Certe non aperti, non simplicis, non ingenui, non iusti, non viri boni, versuti potius, obscuri, astuti, fallacis, malitiosi, callidi, veteratoris, vafri. Haec tot et alia plura nonne inutile est vitiorum subire nomina? […] Nullum igitur eorum factum potest utile esse, cum sit tot vitiis inquinatum. (Cic. off. 3,57;3,60)
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)
Textstellen:
1) Nam et medium quoddam officium dicitur et perfectum. Perfectum officium rectum – opinor – vocemus, quoniam Graeci κατόρθωμα ⟨vocant⟩; hoc autem commune officium καθῆκον vocant. Atque ea sic definiunt, ut, rectum quod sit, id officium perfectum esse definiant. Medium autem officium id esse dicunt, quod, cur factum sit, ratio probabilis reddi possit. (Cic. off. 1,8)
2) Sed omne, quod est honestum, id quattuor partium oritur ex aliqua. Aut enim in perspicientia veri sollertiaque versatur aut in hominum societate tuenda tribuendoque suum cuique et rerum contractarum fide aut in animi excelsi atque invic+ magnitudine ac robore aut in omnium, quae fiunt quaeque dicuntur, ordine et modo, in quo inest modestia et temperantia. (Cic.off. 1,15)
3) Nihil vero utile, quod non idem honestum, nihil honestum, quod non idem utile sit, saepe testatur, negatque ullam pestem maiorem in vitam hominum invasisse quam eorum opinionem, qui ista distraxerint. (Cic.off. 3,34)
4) Non igitur videtur […] hic aedium venditor celare emptores debuisse.Neque enim id est celare, quicquid reticeas, sed cum, quod tu scias, id ignorare emolumenti tui causa velis eos, quorum intersit id scire. Hoc autem celandi genus quale sit et cuius hominis, quis non videt? Certe non aperti, non simplicis, non ingenui, non iusti, non viri boni, versuti potius, obscuri, astuti, fallacis, malitiosi, callidi, veteratoris, vafri. Haec tot et alia plura nonne inutile est vitiorum subire nomina? […] Nullum igitur eorum factum potest utile esse, cum sit tot vitiis inquinatum. (Cic. off. 3,57;3,60)
_________________________________
Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)