W najnowszym odcinku wideokastu „Temat tygodnia” Karolina Lewicka i
Rafał Kalukin biorą pod lupę pierwszy rok urzędowania Karola
Nawrockiego. Kalukin zauważa, że prezydent, który początkowo był
zagadką, stał się „politycznym radykałem”, który w swoim
radykalizmie jest wręcz do bólu przewidywalny.
Analizujemy, jak prezydent stał się tzw. wetomatem. Weto prezydenta
jest dziś stosowane niemal seryjnie, co ułatwia grę, którą prowadzą
polski rząd i Donald Tusk. Choć Nawrocki wygrał wybory, pokonując
Rafała Trzaskowskiego, jego polityczny byt pozostaje nierozerwalnie
związany z partią Prawo i Sprawiedliwość. Mimo narracji o
„kandydacie obywatelskim” była to w istocie decyzja Jarosława
Kaczyńskiego.
Sporo miejsca poświęcamy też specyficznemu rysowi osobowościowemu
prezydenta. Dawny prezes IPN, szef instytucji, jaką jest Instytut
Pamięci Narodowej, jawi się w analizie Kalukina jako postać, którą
cechują silny narcyzm i niemal religijny mesjanizm. Przywołujemy
wywiad rzekę z prof. Nowakiem, z którego wyłania się figura
„wojownika” pozbawionego układu nerwowego, postrzegającego świat
jako ring i pole nieustannej konfrontacji. Kalukin krytycznie
ocenia też wpływ prezydenta na dyplomację, wspominając o odebraniu
odznaczenia, jakim jest Order Orła Białego, Wołodymyrowi
Zełenskiemu oraz o blokowaniu nominacji polskim ambasadorom.
Lewicka i Kalukin zastanawiają się również, czy Nawrocki to
ostateczny koniec modelu, jaki reprezentowała dawna polska
inteligencja. W przeciwieństwie do polityków, których formowały PRL
i transformacja Polski, jak Aleksander Kwaśniewski czy Bronisław
Komorowski, Nawrocki reprezentuje pokolenie 40-latków
ukształtowanych przez nową polityczność i plemienną mentalność.
Nawet Andrzej Duda zachowywał pewne inteligenckie pozostałości,
których u Nawrockiego trudno się doszukać.
Na koniec o przyszłości: choć prezydent twardo licytuje, wetując
choćby takie rozwiązania jak ustawa ws. SAFE, jego szanse na
reelekcję w 2030 roku mogą stopnieć wraz ze słabnącym poparciem dla
PiS.
Dowiesz się z tego odcinka:
1. Co o charakterze prezydentury mówi fakt, że Nawrocki postrzega
rzeczywistość jako „ring” i pole nieustannej konfrontacji?
2. W jaki sposób osobowość Nawrockiego, nacechowana narcyzmem i
mesjanizmem, wpływa na jego postrzeganie własnej sprawczości
politycznej?
3. Dlaczego model prezydentury uprawiany przez Karola Nawrockiego
jest uznawany za definitywny koniec ery prezydentów inteligentów?
Kommentare (0)
Melde dich an, um einen Kommentar zu schreiben.