Szymon Żyśko – przeszedł depresję, dziś stara się pomagać innym mężczyznom i ich bliskim mierzyć się z tą wykańczającą chorobą

Trzymam w rękach zdjęcie Szymona. Widzę uśmiechniętego,
szczęśliwego, pogodnego, pełnego życia faceta.

Nic bardziej mylnego.

„Nie mam bardziej radosnego zdjęcia. Mój uśmiech jest na nim tak
przekonywujący, że do tej pory, jak ludzie je widzą, również się
uśmiechają. A ja, w momencie kiedy mi je robiono, czułem się
najgorzej na świecie, czułem się człowiekiem, który w ogóle nie
zasługuje na to, żeby istnieć. Tego samego dnia miałem myśli
rezygnacyjne, które są wstępem do myśli samobójczych. W takich
momentach czujesz, że lepiej by było gdybyś nie istniał, gdybyś
zniknął.

To zdjęcie zrobiono mi w maju 2016 roku. Byłem na początku drugiego
miesiąca leczenia depresji. Nie czułem jeszcze poprawy. Tak może
wyglądać twarz kogoś, kto w środku naprawdę cierpi i woła o pomoc.
Trudno w to uwierzyć? Moja towarzyszka nie odpuszczała. Pokazuję
wam je, bo możecie nawet nie dostrzegać, ile osób dookoła was
choruje, nie wiedząc jak o tym mówić”.

Jak to możliwe? Co go doprowadziło do tak ciężkiego stanu? Gdzie i
jaką pomoc znalazł, żeby wyleczyć się z depresji?

Jak wygląda męska depresja? Czy depresja mężczyzn różni się czymś
od depresji kobiet? Co robić, kiedy podejrzewamy, że sami mamy
depresję? Kiedy iść do psychiatry, kiedy do psychoterapeuty, kiedy
wspierać się lekami? Jak wspierać bliskie nam osoby chorujące na
depresję? Swoich partnerów, znajomych, braci, ojców? Jak zadbać o
siebie, kiedy jesteśmy stroną wspierającą?

O tym wszystkim rozmawiamy z Szymonem Żyśko w najnowszym odcinku
podcastu „Słuchać, żeby usłyszeć”. Zapraszam do wysłuchania naszej
rozmowy.

***

Ten materiał powstał dzięki wsparciu moich Patronek i Patronów.
Moja praca autorska i wszystkie inne działania są możliwe dzięki
społeczności, która wspiera je finansowo. Każda złotówka od Was
umożliwia mi dalsze działanie w wolności i planowanie kolejnych
projektów. Dołącz do grona moich Patronek i Patronów.